Στὴν ἐποχή μας συμβαίνει κάτι ἰδιαιτέρως …παράλογον, γιὰ τὶς συνήθεις συνθῆκες διαβιώσεώς μας. Κάτι ἰδιαιτέρως βαρὺ καὶ ἀσήκωτο, ποὺ διαρκῶς μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἐμεῖς κάτι πρέπει (ἐπὶ τέλους) νὰ διακρίνουμε, νὰ μάθουμε καί, ἐν συνεχείᾳ, νὰ ἀλλάξουμε. Κάτι ποὺ ἀκόμη κι ἐάν, ἐκ πρώτης ὄψεως, δείχνει νὰ ἀντιμετωπίζεται ὅπως ὅπως, ἐν τούτοις, «ἐπιστρέφει», σὲ διαφορετικὲς ἴσως ἐκδοχές, μὰ πάντα ἐξ ἴσου πιεστικό, ἀσήκωτο καὶ ἐξουθενωτικό. Συνέχεια →

Ὅλα συμβαίνουν γιὰ καλό…
Ἀκόμη κι αὐτὰ ποὺ δὲν μᾶς ἀρέσουν, ποὺ μᾶς ξεβολεύουν, ποὺ μᾶς πονοῦν, ποὺ μᾶς κομματιάζουν, γιὰ καλὸ συμβαίνουν.
Εἶναι τέλειες ἀφορμές, κι ὄχι αἰτίες, γιὰ νὰ ἐπιλέξουμε νὰ κυττάξουμε μέσα μας, πίσω μας, γύρω μας καὶ νὰ ἐπανατοποθετηθοῦμε. Συνέχεια →

Μέσα στὸν καθένα ὑπάρχει μιᾶ  φωνή, αὐτὴ τοῦ πνεύματός του.
Αὐτὴ ἡ φωνὴ δὲν ἐκφράζεται λεκτικά…
Ἔρχεται σὰν μιὰ ἐπιγνώσις, σὰν ἔνα φῶς καὶ μᾶς κάνει νὰ βλέπουμε τὰ πράγματα μὲ διαφορετικὸ τρόπο. Συνέχεια →

Ναί, πάντα ὑπάρχει χρόνος, ὅταν εἴμεθα ἀποφασισμένοι…
Ἀκόμη καὶ τὴν τελευταία στιγμή, κάτω ἀπὸ οἱεσδήποτε συνθῆκες, ἐὰν αἰσθανθοῦμε ἐμεῖς ἕτοιμοι, ναί, ὑπάρχει χρόνος.
Ἀκόμη κι ἐάν, φαινομενικῶς, μᾶς ἔχουν ἀκινητοποιήσει…
Μὰ χρόνος ὑπάρχει πάντα, ἀρκετός, ὅταν τὸ βλέμμα μας εἶναι προσηλωμένο στὴν Ἐλευθερία… Συνέχεια →

Πῶς εἶναι τό ἀπό μέσα μας;
Εἶναι αὐτό πού βλέπουμε ἤ μήπως ἕνας …κουμπαράς, σάν ὅλους τους ἄλλους;
Εἴμαστε πράγματι αὐτό πού δείχνουμε;
Ἤ εἴμαστε μόνον αὐτό πού θέλουν οἱ ἄλλοι νά βλέπουν ἐπάνω μας;
Εἴμαστε τελικῶς πραγματικοί ἄνθρωποι ἤ εἴμαστε …χωματερές; Συνέχεια →

Καὶ αὐτὴ ἡ ἄλλη «πραγματικότης» δὲν εἶναι εὐκόλως ἀντιληπτὴ μὲ τὶς πέντε μας αἰσθήσεις, ἀλλὰ εἶναι σίγουρα κατανοητή, ἰδίως ὅταν κλείνουμε τὰ μάτια μας καὶ ἑστιάσουμε ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον στὰ ὅσα ἡ «φωνὴ τῆς διαισθήσεως» μᾶς «ψιθυρίζει».
Συνέχεια →