Εἶναι πολὺς ὁ καιρὸς τώρα ποὺ προετοιμαζόμεθα, ὅλοι μας, πρὸ κειμένου νὰ φανοῦμε δυνατοὶ καὶ νὰ «προγυμνασθοῦμε» καταλλήλως, γιὰ τὰ ὅσα θὰ κληθοῦμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε. 
Κυρίως ὅμως, γιὰ κάποιους ἔφθασε ἡ στιγμὴ τοῦ νὰ ληφθοῦν ἄμεσα ἀποφάσεις τέτοιες, ἀναφορικῶς μὲ τὸ ἐὰν θὰ μείνουν ἢ θὰ φύγουν. Συνέχεια →

…καὶ πρέπει νὰ τὶς διαβοῦμε…!!!

Συνέχεια →

…ποὺ θὰ ἀλλάξη, γιὰ πάντα, τὶς ζωές μας. 

Θὰ εἶναι τόσο βίαιο καὶ τόσο ἀναπάντεχο, ποὺ ἐκείνην ἀκριβῶς τὴν στιγμὴ θὰ ἔχουμε μόνον μία ἐπιλογή: ἢ θὰ παλέψουμε ἢ θὰ …παρασυρθοῦμε στὴν ἄβυσσο!!!

Θὰ εἶναι ἕνας ἀγὼν ἀτομικός, μακρύς, σκληρός…
…μὰ θὰ εἶναι καὶ ὁ πρῶτος, πραγματικός, ἔντιμος καὶ Κατὰ Φύσιν ἀγὼν τῆς ζωῆς μας. Συνέχεια →

Πῶς στά κομμάτια θά μπορούσαμε νά σώσουμε κάτι ἀπό τόν κόσμο μας ἐάν αἰσθανόμεθα ἀπεκομμένοι ἀπό αὐτόν; Πῶς θά μπορέσουμε νά λειτουργήσουμε ὡς δομικές μονάδες του ἐάν αἰσθανόμεθα μόνοι καί διαφορετικοί; Πῶς θά ἐπιτύχουμε νά δράσουμε ἐποικοδομητικῶς σέ ἕναν κόσμο πού ὅλα τά …σημαντικά του χαρακτηριστικά καταῤῥέουν καί ὁ καθείς προσπαθεῖ νά σώσῃ τό …τομάρι του; Συνέχεια →

Παρατηρώντας προσεκτικά, μὰ καὶ ὅσο τὸ δυνατὸν ψυχραιμότερα, τὰ γεγονότα τῶν τελευταίων μηνῶν, μὲ τὶς φυσικὲς καταστροφὲς καὶ τὶς μεγάλες, σὲ ἀριθμό, ἀπώλειες συνανθρώπων μας, ἀρχίζουμε, σιγὰ σιγά, νὰ συνειδητοποιοῦμε πὼς ἕνα κακό, ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ κάπου (γιὰ τοὺς ὁποίους λόγους), ἐξακολουθεῖ καὶ ἐξελλίσσεται, ὁδεύοντας πρὸς μίαν κορύφωσιν, ἰδιαιτέρως ἐπῴδυνο γιὰ ὅλους μας. Μία νέα γιὰ ἐμᾶς ἀτραπός, ἀλλὰ δύσκολος καὶ ἀδιανόητος ἀνοίγεται ἐμπρός μας καὶ ἀδυνατοῦμε νὰ τὴν ἀποφύγουμε. Μία ἀτραπὸς ποὺ ἀρνούμεθα, ἢ κι ἀδυνατοῦμε νὰ διαβοῦμε, ἀλλὰ ποὺ δυστυχῶς ἤδη τὴν διαβαίνουμε, αὐξάνοντας τὶς πληγές μας, ὡς ἄτομα καὶ ὡς κοινωνίες. Συνέχεια →