Κάποτε ἓνα παιδί πεινοῦσε. Ἓνας ψαρᾶς τό εἶδε καί τό λυπήθηκε!
Ἀπεφάσισε νά τοῦ προσφέρῃ ἓνα ψάρι!
Τό παιδί τό πῆρε γεμᾶτο χαρά καί ἒφυγε τρέχοντας γιά νά πάῃ νά τό φάῃ!
Τήν ἂλλην ἡμέρα τό παιδί πάλι πεινοῦσε!
Πῆγε πάλι κοντά στόν ψαρά καί ζήτησε ἓνα ψάρι!
Ὁ ψαρᾶς πάλι τοῦ ἒδωσε… Ὃμως ἂρχισε νά προβληματίζεται…
Τὴν σπάθα σήκωσε καὶ πάλι
τοῦ ξένου πᾶρε τὸ κεφάλι
τὸν θάνατό σου καρτερᾶνε…
κτῦπα προτοῦ σὲ φᾶνε…
Κάποτε, ἓνα παιδί ἢθελε νά παίξῃ μέ τόν πατέρα του. Ὁ πατέρας ὃμως ἦταν πολύ ἀπησχολημένος καί προσπαθῶντας νά τό ἀποφύγῃ τοῦ ὑπέδειξε νά ἀσχοληθῇ μέ ἓνα ΠΑΖΛ πού ἀπεικόνιζε τήν γῆ μας, πιστεύοντας πώς ἒτσι θά ἡρεμήσῃ γιά ἀρκετές ὧρες.
Ὃμως τό παιδί σέ λιγότερο χρονικό διάστημα ἀπό μίαν ὧρα ἐπέστρεψε μέ τό ΠΑΖΛ τελειωμένο! Ὁ πατέρας ξαφνιασμένος τό ἐρώτησε πῶς τά κατάφερε καί τό παιδί ἀπήντησε:
«Ἀπό τήν πίσω μεριά ἦταν ἓνας ἂνθρωπος.Ἒφτιαξα τόν ἂνθρωπο κι ἒτσι κατάφερα νά φτιάξω ὃλον τόν κόσμο!»
Πρὸ 190 περίπου ἐτῶν ἐτοῦτος ὁ τόπος ἐβίωσε μίαν Ἐπανάστασι.
Μία μεγίστη κίνησις κατὰ τῆς ἀθλιοτέρας κατοχῆς πού ἐβίωσαν ἂνθρωποι…..
Τόσο ἀθλίας καὶ ἀπανθρώπου, ποὺ σήμερα 190 χρόνια μετὰ, ἀκόμη ὑπάρχουν σκιές της στὴν ζωή μας!
Κάποιοι ἐπίστευσαν πὼς πράγματι ἒφθασε ἡ ἀπελευθέρωσις. Κι ἒδωσαν τὰ πάντα!
Ἕνα σημεῖον κλειδί ποὺ προσωπικῶς ἔχω βιώσει, εἶναι ἡ προσπάθειά μου νὰ συναναστρέφομαι ὅσο τὸ δυνατόν, μὲ καλλιτέρους μου. Πάντα ἔχω νὰ πάρω. Αὐτὸ δὲν σημαίνει πὼς ἀπορρίπτω ὅλους τοὺς ἄλλους. Ἀλλὰ οἱ προσωπικές μου ἐπιλογές, οἱ φίλοι μου, οἱ συναναστροφές μου εἶναι πάντα καλλίτεροί μου. Συνέχεια
Μέ τήν Amelie Law δέν γνωριζόμαστε προσωπικῶς. Εἲμαστε ἠλεκτρονικοί “φίλοι”.
Τό κείμενό της μοῦ ἂρεσε γιατί κάνει μίαν καταγραφή τῆς πραγματικότητος πού ὃλοι ἀναγνωρίζουμε ἀλλά πού λίγοι τόλμησαν νά παραδεκτοῦν.
Ὑπάρχει κάποιος ἐκεί ἒξω πού νά διατηρῇ ἀκόμη τήν ψευδαίσθησι πώς τά πράγματα θά ἀλλάξουν ἀπό μόνα τους; Πού νά πιστεύῃ πώς σέ λίγο καιρό θά ἒχουν τελειώσῃ οἱ “δύσκολες” ἡμέρες καί θά ξαναγυρίσουμε στό “ἐγώ τό ἒχω πιό μεγάλο”; Συνέχεια
