Μέ τήν Amelie Law δέν γνωριζόμαστε προσωπικῶς. Εἲμαστε ἠλεκτρονικοί “φίλοι”.
Τό κείμενό της μοῦ ἂρεσε γιατί κάνει μίαν καταγραφή τῆς πραγματικότητος πού ὃλοι ἀναγνωρίζουμε ἀλλά πού λίγοι τόλμησαν νά παραδεκτοῦν.
Ὑπάρχει κάποιος ἐκεί ἒξω πού νά διατηρῇ ἀκόμη τήν ψευδαίσθησι πώς τά πράγματα θά ἀλλάξουν ἀπό μόνα τους; Πού νά πιστεύῃ πώς σέ λίγο καιρό θά ἒχουν τελειώσῃ οἱ “δύσκολες” ἡμέρες καί θά ξαναγυρίσουμε στό “ἐγώ τό ἒχω πιό μεγάλο”; Συνέχεια
Κάποιοι ἲσως νά διαφωνήσουν…
Ἀλλά ὁ φίλος ΘΟΡΥΒΩΞ τά λέει θαυμάσια!
Σκεφτεῖτε κι ἀποφασίστε τί θά εἲστε….
Ῥωμιοί ἢ Ἓλληνες;
Είσαι μίζερος Ρωμιέ. Έχεις ελπίδες. Δε ζεις με αυτές. Ζείς ΑΠΟ αυτές. Σε τρέφουν. Οι ελπίδες σου δεν είναι επακόλουθο δράσης, αλλά πίστης. Είναι το Κώνειό σου και το πίνεις με βουλιμία.
Φτάνει. Αρκετά χάζεψες τη φωτογραφία. Με το δίκιο σου, δε λέω… Όποιο πρόβλημα κι αν αναλογιστεί κανείς, όποιο κι αν συζητήσει, αν δεν ενταθεί η συζήτηση και φτάσει σε κάποιο συμπέρασμα, αυτό είναι σχεδόν πάντα ένα και το αυτό. Έλλειψη παιδείας. Και τί μπορούμε να κάνουμε γι αυτό; Το υπουργείο, αποδεδειγμένα αναλώνεται στο να μετονομάζει τις εισαγωγικές προς το Πανεπιστήμιο εξετάσεις από πανελλήνιες σε πανελλαδικές και από πανελλαδικές σε πανελλήνιες. Άλλοτε επαναφέρει κι άλλοτε αναιρεί τη βάση τού δέκα, καταργεί και επανιδρύει πειραματικά σχολεία και πάει λέγοντας. Οπότε από κει μη περιμένουμε καμία βοήθεια. Οι γονείς; Οι γονείς εδώ και χρόνια δουλεύουν και οι δύο τουλάχιστον μία δουλειά και όπως έχουμε ξαναπεί, το ότι τα παιδιά σας δεν χορεύουν Olympians, αφού αυτά χόρευε η γιαγιά τους, είναι υπέρβαση. Ή δική τους, ή της Γιαγιάς. Θα σας γελάσω. Ο καθένας προσωπικά; Τι να κάνει ο καθένας προσωπικά; Να βρει και την αγάπη για τη γνώση και το χρόνο και τη διάθεση, αφού πρώτα έχει γίνει ενεργός πολίτης και η ζωή του αρχίσει να τρέχει ανεξέλεγκτα; Γίνεται, αλλά δε μπορεί κανείς να κατηγορήσει κάποιον που μένει σε όση γνώση αποκόμισε στα σχολεία κρυφοκοιτώντας μόνο λίγα πράγματα από τη στιγμή που άφησε τα θρανία.
Εἶχα σκεφθεῖ νά μήν ἐμπλακῶ στό γαϊτανάκι τῶν εὐχῶν…
Ἂλλως τε δέν περιμένω κάτι καλλίτερο μέσα στό 2011, ἀπό ὃσα ἒχουμε μάθει νά περιμένουμε.
Δέν μοῦ ἀρέσουν τά ψέματα καί οἱ ὑποκρισίες!
Ὁ λαός μας πολύ σοφά λέει πώς “ἡ ἐλπίς πεθαίνει πάντα τελευταῖα”.
Ἐγώ πιστεύω πώς ἡ Ἐλπίς ἒχει μόλις πεθάνει. Ἐπί τέλους!
Ἓνα παιδί, ἓνας μικρός μαθητής ἀπό τήν Πρέβεζα, ἒρχεται μέ τό ἒργο του νά μᾶς δώσῃ μίαν μεγάλη ἐλπίδα!
Ἐμένα ὁ άείμνηστος διδάσκαλός μου, ὃταν ἦμουν στό δημοτικό, μοῦ ἐμάθαινε τήν γλώσσα μας μέ ὑπερηφάνια καί ἀγάπη.
Μοῦ ἐμάθαινε ἀνάγνωσι καί γραφή ἀπό ἓνα ἀναγνωστικό γεμάτο ἀπό εἰκόνες Ἑλλάδας.
Μοῦ ἐμάθαινε ὀρθογραφία ἐξηγῶντας μου τίς προθέσεις καί τίς παθήσεις τους.
Μοῦ ἐξηγοῦσε μέ σαφήνεια τήν πρόσθεσι, τήν διαίρεσι καί τόν πολλαπλασιασμό.
Ἦταν ὑπομονετικός στίς δυσκολίες μου κι ἐνθαρρυντικός στίς προσπάθειές μου.
