Στην παλαιά αυτή γκραβούρα εικονίζεται ένα τμήμα του Ιλισσού, στην περιοχή της Καλιρρόης.
Όλη αυτή η ομορφιά, παραχώθηκε και τσιμεντώθηκε κάτω από τόνους ψευδαισθήσεων 
περί “ανάπτυξης” και “προόδου”
Μας παραδόθηκε ένας παράδεισος και φτιάξαμε μια κόλαση…

Κακό, πολὺ κακό, τὸ νὰ διαβιῇ κάποιος στὴν Ἀθήνα, τὸ πάλαι ποτὲ πανέμορφον Ἄστυ τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς. Κακὸ καὶ δύσκολο. Καὶ εἶναι δύσκολο διότι πῶς νά ἐπιβιώσῃς μέσα στήν τόση ἀσκήμια πού τήν ἐκφράζει πλέον; Τὸ πράσινο εἶναι ἀνύπαρκτον καί, γιὰ νὰ τὸ δῇ κάποιος, πρέεπι νὰ …«συμβιβασθῇ» ἢ μὲ τὴν …τσιμεντένια του περίφραξιν ἤ, ἀκόμη χειρότερα, νὰ διανύσῃ πολλὰ χιλιόμετρα. Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις εἶναι ὀδυνηρό.

Ἀφιέρωμα σήμερα. Στὴν πάλαι ποτὲ ὡραία Ἀθήνα (κι ὄχι μόνον), γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸ πόσην βία ἀνεχόμεθα. Πέραν τῶν ὁρίων ἀντοχῆς μας. Συνέχεια →