O ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΟΚΡΗΜΝΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ROTHSCHILD:ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΠΟΛΥ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ
Ο David baron de Rothschild σηκώθηκε βαρύθυμος εκείνο το πρωί, ζήτησε έναν δυνατό καφέ και τηλεφώνησε στον σύμβουλό του επί ιστορικών θεμάτων.
Συνέχεια
Πολύς λόγος γίνεται τά τελευταῖα χρόνια γιά τό ποῦ εὑρίσκεται ὁ τάφος ἤ ἡ σορός τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Τό πιθανότερο εἶναι ὅτι κάποιοι γνωρίζουν, ὅπως πολύ πιθανόν εἶναι ὅτι δέν θέλουν νά γίνη γνωστή ἡ θέσις του. Γιατί; Πότε ἐξαφανίστηκε ὁ τάφος; Ποιές ἦταν οἱ πολιτικοθρησκευτικές συνθῆκες τῆς ἐποχῆς; Ποιός εἶχε κίνητρο νά τόν ἐξαφανίση; Ποιοί δέν θέλουν νά ἀλλάξουν τά δεδομένα τῆς Ἱστορίας; Ποιοί δημιουργοῦν ἐμπόδια καί ἐξαφανίζουν στοιχεῖα;
Σήμερα δέν ὑπάρχει καί δέν πρόκειται νά ξαναγεννηθῆ ἕνας Μέγας Ἀλέξανδρος. Ὅμως…. Συνέχεια
Ο καθένας βλέπει πάνω από την πατρίδα μας τον ήλιο της δικαιοσύνης. Πόσοι όμως πιστεύουν ότι υπάρχει η δικαιοσύνη για μας; Ζούμε με τις ημερομηνίες του παρελθόντος: 1918, 1922, 1923, 1940, 1944, 1955, 1964, 1974 και περιμένουμε αθώα τις επόμενες. Μερικοί, βέβαια, πιστεύουν στην ελπίδα, αλλά όχι για εμάς.
Ψάχνοντας στό διαδίκτυο βρῆκα τό βίντεο τῆς συνεντεύξεως πού ἔδωσε ὁ Σαράντος Καργᾶκος στόν Γιῶργο Σαχίνη στό KΡΗΤΗTV.
Ἄκρως ἐνδιαφέρουσα, ἡ συνέντευξις. Ἐπιμορφωτική καί ἔξω ἀπό τά δόντια. Συνέχεια
Ἡ ἀθώωσις τοῦ λαοῦ ὡς νέο πολιτικό πρόγραμμα.
Γράφει : ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης*
Πιθανώς το πιο γνωστό παράδειγμα κινδυνολογίας και ελέγχου μέσω των ενοχών στην αμερικανική πολιτική να είναι μια διάσημη τηλεοπτική καμπάνια που αρχίζει με ένα μικρό κορίτσι που στέκεται σε ένα λιβάδι με πουλιά να κελαηδούν, ενώ εκείνο μαδάει τα πέταλα μιας μαργαρίτας. Το κορίτσι μετράει κάθε πέταλο αργά. Όταν φτάσει στο “9″, μια δυσοίωνη μεγαλόστομη ανδρική φωνή ακούγεται να μετρά την εκτόξευση ενός πυραύλου, και καθώς τα μάτια του κοριτσιού στρέφονται προς κάτι που Συνέχεια
Γράφει : ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης*
Πιθανολογώ και ελπίζω ότι οι πιτσιρικάδες του μέλλοντος, μετά από καμιά σαρανταριά χρόνια, θα σαρκάζουν με ανάλογους τίτλους στο facebook, την Ιστορία που σήμερα εμείς καλούμαστε να γράψουμε. Να επισημάνω πριν απ’ όλα -με όλη την επαρμένη αυταρέσκεια της γενιάς μου- ότι ήδη από τις 15 Ιουλίου 2010, έγραφα σε άρθρο με τίτλο «Το Παραμύθι», ότι: Σύμφωνα με έγκυρες Συνέχεια
