Πολλοί μιλοῦν καί πράττουν, τελευταίως. Οἱ πλείστοι ἐξ αὐτῶν ἀπό ἰδιοτελεῖς σκοπούς. Ὑποθέτω ὅτι, οἱ περισσότεροι ἐξ ὑμῶν γνωρίζετε τόν καθηγητή Χρῆστο Γιανναρᾶ. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἄποψις καὶ σχόλιον
«Iron Challenge» στὰ μοῦτρα μας!
Ζήσαμε μία ακόμη βραδιά «μεγαλείων» και «εθνικής» υπερηφάνειας , παρακολουθώντας τον αγώνα kick boxing με τον χολιγουντιανό τίτλο «Iron Challenge» μεταξύ του Έλληνα παγκόσμιου πρωταθλητή Μιχάλη Ζαμπίδη και του Τούρκου πρωταθλητή , διεκδικητή του τίτλου, Ali Gunyar.
Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν στο μεγάλο μας αθλητή για την καθαρή νίκη του, τη δυνατή ψυχή και το πατριωτικό του πνεύμα, μέσα απ’ το οποίο είναι φανερό ότι τροφοδοτείται με τις ιδιαίτερες εκείνες εσωτερικές δυνάμεις, που χρειάζονται οι μεγάλοι αθλητές, που υπερβαίνουν τα συνήθη μέτρα.
«Ἀλεκισμός»: ἔσχατον στάδιον παρασιτισμοῦ!
ή ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΟΝΤΟΙ ΣΤΟ «ΚΑΛΣΟΝ» ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
Ορίζουμε στην κοινή νοηματοδότηση τον λαϊκισμό ως την ψευδεπίγραφη εκδοχή της λαϊκότητας, ως την κατ’ επίφαση λαϊκότητα, αυτού που δείχνει δηλαδή λαϊκό, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο λαϊκισμός πάντα εδράζεται σε ένα «στημένο» ψεύδος, που εξωθεί σε απλουστευτικά και εκβιαστικά διλήμματα, ανάμεσα σε ασπρόμαυρες (μανιχαϊστικές) εκδοχές.
Τύχη-Εἰμαρμένη-Πεπρωμένο.
Σκέφτομαι πολλές φορές, καθώς καθημερινά υφίσταμαι το βομβαρδισμό δεκάδων πληροφοριών για την κατάντια της χώρας μας, ότι τίποτε δεν μας συμβαίνει «τυχαία». Άλλωστε κατά μία αγαπημένη ρήση ενός φίλου «η τύχη δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εκδήλωση του Θείου στον κόσμο». Αναφέρομαι στην τύχη, όχι με την έννοια που χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα στη νεοβαρβαρίζουσα Ελληνική, αλλά περισσότερο με την έννοια της ειμαρμένης, της νομοτελειακής τάξης που διέπει σύμπαντα τον κόσμο, σύμφωνα με τους πατέρες μας στωικούς φιλοσόφους , τόσο δραματικά αγνώστους σ’ εμάς.
Τὸ ἀνέφικτον τῆς ἐξεγέρσεως.
Ὁ Ἀντώνης Ἀνδρουλιδάκης, ἔγραψε πρὸ μηνῶν, τὸ παρακάτω κείμενον, τὸ ὁποῖον μαρτυρᾶ τὴν κατάντια τῆς κοινωνίας μας. Τὴν ἀνυπαρξία ἱστορικῆς συνειδήσεως, κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ αὐτογνωσίας. Τὴν ἀνυπαρξία στόχων, δεσμεύσεων καὶ ὀνείρων. Τὴν ἀνοησία τοῦ ἐφημέρου. Τὴν ἀπερισκεψία τοῦ φαίνεσθαι. Τὴν μικρότητα τῆς καθημερινότητος.
Φτύνοντας τό Ἑλληνικό Πρόσωπο.
Υπήρξαν Έλληνες δάσκαλοι που σε ανύποπτο (μνημονιακά) χρόνο υποστήριξαν με θέρμη την άποψη, ότι η κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην ελληνική και στη δυτική κοσμοαντίληψη, έγκειται απλά στο γεγονός ότι, τον Έλληνα πρέπει από παιδί να τον εκπαιδεύσεις να μην πετάει σκουπίδια στο δρόμο ή στην παραλία, ενώ τον Γερμανό πρέπει να τον εκπαιδεύσεις να μην σκοτώσει τη μάνα του.