Καλό ἐρώτημα… Τί γυρεύουμε ἐδῶ; 

Πρὸ χθὲς δημοσίευσα ἕνα ἄλλο κείμενο, τοῦ Τάκη Μίχα (Ποῦ ἤσουν ἀγανακτισμένε;) καὶ μᾶλλον κάποιοι ἐνοχλήθηκαν. Γιατί;  Μήπως δὲν εἶναι μία πραγματικότης ὅλο αὐτό; 

Δὲν ἀμφισβητῶ αὐτοὺς ποὺ κατεβαίνουν στὶς πλατεῖες ὡς ἐξ-ὀργισμένοι. Εἰλικρινῶς καὶ ἐντίμως ὅμως. Ἀμφισβητῶ ὅλο αὐτὸ τὸ τερατούργημα ποὺ στήθηκε ὡς κάτι «φυσικό» ἐν ὧ παρέμεινε ὡς ὕβρις μέσα στὴν κοινωνία μας νὰ τὴν καταστρέφῃ. Δὲν μπορεῖ ὁ Λάκης ποὺ στὰ 35 του πῆρε σύνταξι καὶ γενναῖο ἐφ ἄπαξ, νὰ μοῦ βγαίνῃ ὡς Συνέχεια →

Τό πρωί λαβαμε στό ἠλ. ταχυδρομεῖο τό  μήνυμα (ἄρθρο) πού παραθέτω πιό κάτω. Οἱ διαδηλώσεις στήν Ἀθήνα, κυρίως, συνεχίζονται ἀλλά ἀνταπόκρισις δέν ὑπάρχει ἀπό μέρους τῆς πολιτείας (φωνή βοώντος ἐν τῆ ἐρήμω σάν νά λέμε). Ἡ ἐξουσία ἔχει καταντήσει αὐτιστική γιά τούς δικούς της λόγους. Οὔτε μία κίνησις. Μία προσπάθεια, ἔστω, νά συζητήση μέ τούς διαδηλωτές. Τί γίνεται ὅταν μιλᾶς κάπου καί δέν εἰσακούγεσαι; Ἤ σηκώνεσαι καί φεύγεις (γιά νά ἀντιδράσης κάπως ἀλλοιῶς στό μέλλον) ἤ χτυπᾶς τήν πόρτα πιό δυνατά. Ἴσως οἱ διαδηλωτές τῆς πλατείας Συντάγματος νά ἐπέλεξαν τό δεύτερο. Τουλάχιστον, γίνεται προσπάθεια νά κλιμακωθοῦν οἱ ἀντιδράσεις. Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι ἔχουν σκεφτεῖ καί τό ἀποτέλεσμα τῶν κινητοποιήσεων τους. Πολλές φορές ἡ κατάστασις γίνεται χειρότερη! Συνέχεια →

Ἕνα σκληρό κείμενο ἀλλὰ ἔντιμο.

Ἀφιερωμένο σὲ κάθε «ἀγανακτισμένο» κι ἀγανακτισμένο. Μήπως, ἐςτω καὶ τώρα, σκεφθοῦμε… Δὲν εἶναι καὶ τόσο ἀργά… Διότι ἐὰν δὲν κυττάξουμε μέσα μας… Ἐὰν δὲν ἀντιληφθοῦμε τὶς εὐθύνες μας.. Ἐὰν δὲν ἀναγνωρίσουμε τὴν δική μας συμμετοχή καὶ πάντα γιὰ ὅλα φταῖνε ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐκτὸς ἀπὸ ἐμᾶς, μὴν Συνέχεια →