Θὰ σᾶς παρουσιάσω ἕνα κείμενον τοῦ ἀγαπητοῦ μου Ἀντωνίου Ἀνρουλιδάκη, ποὺ μέ συνεκίνησε. Τοῦ ἄλλαξα τὸν τίτλο (ὄχι τὰ φῶτα) διότι ἡ συγκεκριμένη φράσις (μέσα ἀπό τὸ κείμενον) νομίζω πὼς εἶναι τὸ ζητούμενον ὅλου τοῦ πονήματος. Ἔφθασε ἡ στιγμὴ τῆς ἐνηλικιώσεώς μας. Δημοκρατία (μία κι αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενον) εἶναι ἡ ἀπόῤῥριψις κάθε διαμεσολαβητοῦ καὶ ἡ ἀνδρίωσίς μας. Ἡ ἐνηλικίωσίς μας! Ἑὰν πορευθοῦμε ἔτσι, Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἄποψις καὶ σχόλιον
Ἡ ἄνω κάτω πλατεία.
Τὸ παρακάτω ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Κωνσταντίνου Ῥωμανοῦ δημοσιεύθηκε στὸΠαρόν τῆς 12ης Ἰουνίου. Στὰ περισσότερα θὰ συμφωνήσω ἀπολύτως. Μία μικρὴ ἔνστασις μόνον.
Πράγματι ὑπάρχει ὁ κόσμος τῆς ἐπάνω καὶ ὁ κόσμος της κάτω πλατείας. Πράγματι στὸ κάτω τμῆμα τῆς πλατείας γίνεται τῆς «κακομοίρας» ἀπὸ προπαγάνδα καὶ ἀνθελληνικά συνθήματα. Πράγματι οἱ τοῦ ἐπάνω τμήματος τῆς πλατείας ἔχουν μίαν πιὸ Ἑλληνική συνείδησι. Ἀλλὰ…..
Αὐτὸ ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ δοῦμε, ὡς «μεταφορικὴ εἰκόνα», εἶναι ἡ διαβάθμισις. Δῆλα δή, ὅταν κάποιος φθάνει στὴν πλατεία μὲ τὸν ἠλεκτρικό Συνέχεια
Μετὰ τὴν κρίσι τῶν «ἀγανακτισμένων»…..
ἔρχεται τὸ πολιτικό πλιάτσικο.
Ἀπὸ τὸν Πέτρο Βιολάκη ἕνα ἐνδιαφέρον κείμενο, μὲ καθαρὲς τοποθετήσεις καὶ μὲ μία «ἀγανακτισμένη» ματιά.
Ἡ οὐσία, στὴν ὁποίαν ἀξίζει νὰ παραμείνουμε, εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Ἐπί τέλους σὲ αὐτὴν τὴν χώρα θά πρέπῃ κάποτε νὰ τὴν κατακτήσουμε. Κι ἐὰν αὐτὸ σημαίνει πὼς θὰ πρέπῃ κάποιοι νὰ Συνέχεια
Ἀναξιόπιστος καί ἀνίκανος
Μιχάλης Ιγνατίου : Ο Παπανδρέου έχασε την εμπιστοσύνη του κόσμου.
Το ερώτημα είναι πέρα για πέρα νόμιμο και δικαιολογημένο και είμαι βέβαιος πως πέρασε από το μυαλό του καθενός από εμάς, που παρακολουθούμε την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας: Μπορούν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών να χειριστούν την εφαρμογή του δεύτερου Μνημονίου μετά την πλήρη αποτυχία τους να υλοποιήσουν τις πρόνοιες του πρώτου; Η απάντηση είναι αβίαστα αρνητικήκαι είμαι σχεδόν βέβαιος πως το ίδιο θα απαντούσαν ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Παπακωνσταντίνου εάν στη θέση τους ήσαν ο αρχηγός της ΝΔ και κάποιο στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή τέλος πάντων οποιοσδήποτε Έλληνας πολιτικός
Δεν θα εξετάσουμε στο παρόν άρθρο τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα οδηγήθηκε γονατισμένη οικονομικά στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Άλλωστε, ποιός πλέον πιστεύει ότι δεν υπήρχαν άλλες λύσεις; Υπήρχαν, αλλά ο Συνέχεια
Ἀκούω σειρῆνες.
Τῆς Μαργαρίτας Μυτιληναίου, ἀπό protagon.gr
Τις τελευταίες ώρες ακούω μόνο σειρήνες. Περιπολικών; Ασθενοφόρων; Δεν ξέρω, δεν καταλαβαίνω. Τα ελικόπτερα πετάνε πάνω από το κεφάλι μου. Η Βουλή είναι αποκλεισμένη. Λες απόψε να θρηνήσουμε θύματα; Η τηλεόραση δείχνει τους κουκουλοφόρους στο Σύνταγμα. Πάλι τα ίδια. Πάλι οι ίδιοι. Καίνε κάδους σκουπιδιών, πετάνε Συνέχεια
Ποιός θά πάρη τόν μουτζούρη;
Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Ἀφοῦ θέλει νά φύγη, γιατί δέν τόν ἀφήνουν;
Όταν ένας πρωθυπουργός δηλώνει ξεκάθαρα αλλεπάλληλες φορές ότι η κυβέρνησή του δεν μπορεί να κυβερνήσει μόνη της και ζητάει πότε ξένους κηδεμόνες και πότε συγκυβέρνηση, δεν έχει πολλούς δρόμους: ή το αίτημά του γίνεται δεκτό και περνάμε στην επόμενη φάση ήπαραιτείται και πάει σε εκλογές για να αποφασίσει ο λαός τη νέα του κυβέρνηση.
Όταν ένας πρωθυπουργός μπαίνει σε συζήτηση για κυβέρνηση συνεργασίας, όταν ο βασικός πολιτικός του αντίπαλος του θέτει ως όρους την αλλαγή πολιτικής και την παραίτησή του για να τον διαδεχθεί πρόσωπο κοινής αποδοχής, ή αποδέχεται την πρόταση και πάμε στο παρασύνθημα ή σηκώνει το γάντι της πρόκλησης και πάει σε εκλογές. Συνέχεια