Πιστεύουν ἀρκετοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, πὼς αὐτὸς ὁ κόσμος δὲν γίνεται νὰ ἀλλάξῃ πρὸς τὸ καλλίτερον. Γιὰ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ μία γενικοτέρα παραίτησις ἐπικρατεῖ γύρω μας, τοὐλάχιστον σὲ ἐπίπεδον ἀντοχῶν, μὲ ἀποτέλεσμα ἀρκετοὶ συμπολῖτες μας νὰ ἔχουν κυριολεκτικῶς ἀφαιθεῖ στὴν ἀποδόμησιν καὶ στὴν κατάῤῥευσιν, δίχως νὰ ἀντιδροῦν καὶ δίχως νὰ ἀντιστέκονται. … Συνέχεια
…πνίγει πολλούς, ἴσως τοὺς περισσοτέρους. Ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ πανικοῦ ὅμως συμβαίνουν καὶ τὰ μεγαλύτερα ἀτυχήματα. Φόβος γιὰ τὸ ἄγνωστον. Φόβος καὶ γιὰ τὸ μοιραῖον. Φόβος ποὺ μεγαλώνει καὶ καλύπτει σὰν σκιὰ πολλοὺς συμπολῖτες μας, τὸν ἕναν πίσω ἀπὸ τὸν ἄλλον, ἐνᾦ ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔως πρὸ ὁλίγου ἀκόμη ἀντιστέκοντο στοιχειωδῶς.
Διότι, ὡς γνωστόν, γιὰ νὰ φθάσῃς κάπου, ἀπαιτεῖται, πρωτίστως, νὰ ξεκινήσῃς. Γιὰ νὰ ξεκινήσῃ ὅμως κάποιος, χρειάζεται νὰ γνωρίζῃ σαφῶς τὸ ποῦ θέλει καὶ τοῦ πρέπει νὰ καταλήξῃ. Κοινῶς; Νὰ ἔχῃ πλήρως ὁρίση τὸν Σκοπό του. Ἐμεῖς τό ἔχουμε κάνη αὐτό;
Ἀφορμῆς δοθείσης ἐκ τῆς σημερινῆς, βροχερῆς ἡμέρας. ἐν μέσῳ Αὐγούστου (ἀκόμη) ἀντιλαμβάνομαι πὼς σιγά-σιγά, ἀλλὰ σταθερότατα, εἰσερχόμεθα σὲ ἐκείνην τὴν περίοδο ποὺ ἡ καθολικὴ Κάθαρσις θὰ συντελεσθῆ.
Ὅταν κατανοήσουμε τὸ πῶς ἀκριβῶς στήθηκε ἕνας μηχανισμός, ποὺ δημιουργεῖ προβλήματα, τότε αὐτομάτως μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε καὶ τὸν μηχανισμὸ ἐπιλύσεώς τους, «ταξειδεύοντας» ἀντιστρόφως.
Μία ἐξαιρετικὰ σημαντικὴ λεπτομέρεια, ἀναφορικῶς μὲ τὸ πῶς κάθε ἕνας ἐξ ἡμῶν αἰσθάνεται γιὰ τὴν Ἐλευθερία, ἔχει νὰ κάνῃ μόνον μὲ τὸ πῶς ἐμεῖς βλέπουμε τοὺς ἑαυτούς μας. Ἐὰν ἐμεῖς αἰσθανόμεθα Ἐλεύθεροι, τότε δὲν ὑπάρχει κάτι ἢ κάποιος γιὰ νὰ τὸ ἀλλάξῃ αὐτό. Δὲν ὑπάρχει φόβος, ἀπειλή, συνθήκη ποὺ νὰ τὸ παύσῃ, νὰ τὸ μειώσῃ … Συνέχεια
