Πρώτη Νοεμβρίου σήμερα καὶ οἱ ὀξυὲς στὸν ἐγκαταλειμμένο οἰκισμὸ τοῦ Γλυκονερίου ἑτοιμάζονται, σιγὰ σιγά, νὰ ὑποδεχθοῦν τὸν Χειμῶνα…
Θά εὐχηθοῦμε ἤ θά κάνουμε καλόν τόν μῆνα;
Οἱ εὐχὲς πάντα εἶναι εὐπρόσδεκτες καὶ καλοδεχούμενες. Οἱ πράξεις θέλουν κόπο. Κι ὁ κόπος ξεβολεύει καὶ πονᾶ. Ἐὰν οἱ εὐχὲς ὅμως δὲν συνοδεύονται ἀπὸ πράξεις, παραμένουν κενὸ γράμμα. Ἀνούσιες καὶ περιττές. Ἄχρηστες. Χορτάσαμε ὅμως ἀπὸ λόγια καὶ εὐχές. Στερούμεθα πράξεων… Γιὰ νὰ ἀλλάξουμε τὸν κόσμο δὲν ἀρκεῖ νὰ θέλουμε, ἀλλὰ πρέπει νὰ μποροῦμε καὶ νὰ … Συνέχεια
Θύματα καὶ θῦτες δὲν …«παράγουν» Ἐλευθέρους Ἀνθρώπους!!!
Θύματα, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ὄχι μόνον ὑπῆρχαν, ἀλλὰ τὶς περισσότερες φορὲς δὲν ἄφησαν κάποιαν μαρτυρία πίσω τους, πρὸ κειμένου νὰ ἀποφευχθῇ ἀπὸ ἄλλους, μεταγενεστέρους, τὸ δικό τους πάθημα καὶ ἡ ἀνώφελος θυσία. Θύματα ἐκούσια καὶ ἀκούσια ἀμέτρητα στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος. Θύματα μικρὰ ἢ μεγάλα. Θύματα ποὺ οὐδεὶς γνωρίζει τὸ πῶς θὰ ἀντιδροῦσαν ἐὰν ἐγνώριζαν … Συνέχεια
Ἀντίστασις σημαίνει …Εἰλικρίνεια!!!
Ὁ μόνος ποὺ κάτι ἔχει νὰ κρύψῃ εἶναι αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ μᾶς ἐξουσιάση, νὰ μᾶς ἐξοντώσῃ καὶ νὰ μᾶς ἀφανίσῃ. Συνήθως δῆλα δὴ ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ΔΕΝ ἀντέχουν νὰ μιλήσουν ἀνοικτὰ γιὰ αὐτὰ ποὺ πιστεύουν ἤ γιὰ αὐτὰ ποὺ μεθοδεύουν.
Δέν ξεκινᾶ (κι ἀργεῖ) ἡ Ἐπανάστασις;
Κυττᾶμε γύρω μας προσεκτικά, ἀνθρώπους (γνωστοὺς κι ἀγνώστους) καὶ περιβάλλον, γιὰ νὰ διακρίνουμε μερικὲς σπουδαῖες ἀλλαγές, ποὺ ἔχουν ἐπιτελεσθῆ τὰ τελευταία χρόνια. Ἀλλαγὲς πού, ἐκ τῶν πραγμάτων, διαβιώντας μέσα στὴν δίνη τῆς καθημερινότητος, εἶναι ἀπὸ δύσκολον ἔως ἀδύνατον νὰ παρατηρηθοῦν.
Τί νά φοβηθῶ ἐγώ ὁ Ἕλλην;
Τί νά φοβηθῶ ἐγώ ὁ Ἕλλην; Μῆτε τὸν ἥρωα ἑαυτό μου.