Καί, μάλιστα, πρέπει νὰ πέσῃ τόσο ἀπότομα καὶ βίαια, πρὸ κειμένου νὰ πάθῃ τὸ ἀναγκαῖον σόκ, ποὺ θὰ τὸν ὑποχρεώσῃ ἢ νὰ ἀντιδράσῃ ἢ νὰ πεθάνῃ. Κι ἀντιδροῦν μόνον αὐτοὶ ποὺ εἶναι ἀπολύτως ἀποφασισμένοι νὰ τὰ «παίξουν ὅλα γιὰ ὅλα» πρὸ κειμένου νὰ ζήσουν.
Ὁ ἀέρας καθαρίζει τὴν καρδιά μου… Τὸ μυαλό μου ἂς σκέπτεται τὴν ἀκαταστασία τοῦ κόσμου… Καὶ τὴν πληγὴ τῆς χώρας μου…
Ὁ Μεταξᾶς ὑπῆρξε στρυφνὸς σὰν ἄνθρωπος, ἀγχώδης, σὲ πολλὲς περιπτώσεις συνωμοτικός. Στὸ ἡμερολόγιο τοῦ ξεδιπλώνεται ἀποκαλυπτικὰ ἡ ἀγωνία του γιὰ τὰ μελλούμενα. Οἱ φωτογραφίες του δέ, στὴν πρὶν ἀπὸ τὴν 28η Ὀκτωβρίου ἐποχή, φανερώνουν αὐτὸ τὸ σφίξιμο.
Εἰς μνήμην… Πρὸ ἐτῶν λοιπὸν ἔγραφα γιὰ αὐτὴν τὴν εἰκόνα:
Μεγάλη ἡμέρα ἡ σημερινή. Πολὺ μεγάλη. Κι ἂς προσπαθοῦν κάποιοι νὰ τὴν ἀπαξιώσουν, νὰ τὴν «μικρύνουν», νὰ τὴν μολύνουν. Καὶ εἶναι μεγάλη διότι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἑορτάζουμε καὶ τιμοῦμε τὶς στιγμὲς ἐκεῖνες ποὺ ξεκινᾶμε ἕναν πόλεμο κι ὄχι τὴν ἀποχώρησιν τοῦ ἐχθροῦ. Γιὰ αὐτὸ ἄλλως τέ, ἐδῶ καὶ σχεδὸν δύο αἰῶνες, τιμᾶμε τὴν ἔναρξιν τῆς … Συνέχεια
Αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἐνδιαφέρῃ καὶ μόνον. Γενεὲς καὶ γενεὲς ὑπεχρεώθησαν νὰ τιμοῦν καὶ νὰ προστατεύουν, ὡς σημαία τοῦ Ἔθνους, τὸ ἀπόλυτον-σύμβολον-σφραγίδα τῶν σαπροφύτων… Καὶ ἐμεῖς, γιὰ τόσες πολλὲς δεκαετίες, ἀδυνατούσαμε νὰ ἐννοήσουμε τὴν στυγνή μας πραγματικότητα.
