Πολὺ συχνὰ ἡ κόπωσις, ἡ ἀπογοήτευσις καί, κατ’ ἐπέκτασιν ἡ παραίτησίς μας, εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς χαρακτηρίζουν. Ὄχι διότι παύσαμε νὰ εἴμεθα ἀγωνιστές, ἀλλὰ διότι ἀπαιτεῖται νὰ ἀντιμετωπίζουμε συχνὰ καταστάσεις ὑπερβολικὰ ἀκραῖες. Καταστάσεις οἱ ὁποῖες ἀνακύπτουν διότι πολλὰ ἀνόητα πλάσματα εἴτε ἀρνῶνται νὰ ἀντιδράσουν στὴν ἀτιμία εἴτε ἀκόμη καὶ συμπράττουν σὲ αὐτήν.

Ὅλα στὸν κόσμο μας δὲν εἶναι ἀληθῆ, ἀλλὰ ἀληθοφανῆ. Ἐπιλέγουμε μίαν ἐκδοχή τους, ποὺ ταιριάζει μὲ τὶς πεποιθήσεις μας καί, βάσει αὐτῆς, ἐκτιμοῦμε, κρίνουμε καὶ συγκρίνουμε τὰ πάντα. Σὲ ἐλάχιστες περιπτώσεις ἀντιλαμβανόμεθα πὼς τὰ προσωπικά μας φίλτρα ὑπάρχουν καὶ πὼς περιττεύουν, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτά. Συνήθως πορευόμεθα μὲ αὐτὰ καθ’ ὅλην τὴν διάρκεια τοῦ … Συνέχεια →

  Πατώντας στὸν παρακάτω σύνδεσμο θὰ διαβάσετε ὅλην τὴν σχετικὴ ἔρευνα: 2 Ἰουνίου 1825. Ἡ ναυμαχία τῆς Σούδας.