Γιατὶ τὸ ἐπόμενό σου ἀφεντικὸ ἴσως νὰ εἶναι ἕνα …ῥομπότ!!!

Γιατὶ τὸ ἐπόμενό σου ἀφεντικὸ ἴσως νὰ εἶναι ἕνα …ῥομπότ!!!

Ὅλα αὐτὰ τὰ δῆθεν «προγνωστικά» ἀρθράκια παντοῦ, σὲ ὅλα τὰ μέσα… Δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν Στρατευμένη Προπαγάνδα τοῦ «Συστήματος» ὥστε νὰ ἐξοικειώνεσαι ψυχολογικά, μὲ ὅσα σοῦ φέρνουν σιγὰ σιγὰ καὶ μαλακά, ἐνῶ ἐσὺ «παίζῃς» μὲ τὰ διάφορα «ἔξυπνα» γκατζετάκια (ἠλίθιε!!!), ἐνῶ ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη εἶναι ἤδη ἐδῶ καί, μάλιστα θὰ σοῦ ἁρπάξῃ ἀκόμη καὶ τὴν … Συνέχεια →

Γουμάρια Καζακλαριώτκα

Γουμάρια Καζακλαριώτκα

Ἐπειδὴ εἶσθε καλὰ παιδιὰ ἀπεφάσισα νὰ σᾶς κάνω ἐντελῶς δωρεὰν ἔνα μάθημα πατριδογνωσίας. Τὸ Καζακλὰρ εἶναι χωριὸ εὐρισκόμενο ΒΑ τῆς Λαρίsσης καὶ σὲ ἀπόσταση ὀκτὼ (8) χιλιομέτρων περίπου. Ἔχει δὲ σημερινὴ ὀνομασία Ἀμπελῶνας. Εἶναι γνωστὸ γιὰ δύο πράγματα στὸ πανελλήνιον.

Χριστούγεννα 1961

Χριστούγεννα 1961

Ένδεκα χρονών ήμουν τότε. Ένα δωμάτιο και κουζίνα ήταν το «μέγαρο» που μέναμε στον Κορυδαλλό και η τουαλέττα στην αυλή. Εγώ στο κρεβάτι, σκεπασμένος με κουβέρτα και πάπλωμα και το δωματιάκι να ζεσταίνεται από το …μαγκάλι με τα κάρβουνα. Πού και πού η γιαγιά μου η Μαρουλιώ, άνοιγε στα γρήγορα ένα από τα δύο παράθυρα, … Συνέχεια →

Οἱ νέοι δὲν φοβοῦνται

Οἱ νέοι δὲν φοβοῦνται

Τῆς Ἀθήνας ἡ ἄσφαλτος, βάζει φωτιὰ στὰ ὄνειρα. Τῆς Ἀθήνας ὁ οὐρανός, καθιστᾶ ὠκύποδα τὰ σύννεφα.  Ὅμως καὶ τῆς Ἀθήνας οἱ ψίθυροι, πνίγουν τὴν φθορὰ τῶν ὀστῶν. 

Γόνιμες ἡμέρες ἄς εἶναι οἱ ἑορταστικές…

Γόνιμες ἡμέρες ἄς εἶναι οἱ ἑορταστικές…

Χιλιάδες χρόνια μετρᾶ τὸ «χριστουγεννιάτικο» Ἑλληνικὸ καραβάκι. Ὁμοίωμα καραβιοῦ κρατοῦσαν καὶ τὰ ἀρχαιοελληνόπουλα, ὅταν τραγουδοῦσαν τὴν εἰρεσιώνη (ἀρχαία κάλαντα) γιὰ τὸν Διόνυσο.