Ἤξερα κάποτε ἕναν ἄνθρωπο ποὺ εἶχε σοβαρὴ σχέση γιὰ παρὰ πολλὰ χρόνια μὲ δύο γυναῖκες ταυτόχρονα.
Ἡ μιὴ ἦταν ἡ γυναῖκα του.
Δὲν ἤθελε νὰ ἀφήσῃ καμμιὰ ἀπὸ τὶς δύο…
Σὰν ἡ παρουσία τῆς μιᾶς νὰ δημιουργοῦσε τὴν ἀνάγκη γιὰ τὴν ὑπάρξι τῆς ἄλλης. Συνέχεια →

Μέσα στὸν κάθε ἄνθρωπο ὑπάρχει ἔνας τόπος μυστικός, ποὺ ἐκεῖ ζεῖ ὁλομόναχος καὶ ἀνανεώνει τὶς πηγές του, ποὺ δὲν στερεύουν ποτέ…

Κι ἂν τὸ πάθος λείψῃ, ἐκεῖ μέσα θὰ πρέπη νὰ ἀνάψῃ τὴν φλόγα πρῶτα. Συνέχεια →

(Σὲ νέες βάσεις καὶ μὲ διαφορετικές, ἀπὸ τὶς ἔως τώρα, προτεραιότητές μας!!!)

Πῶς γίνεται νά ξεκινήσῃ κάποιος ἔνα ταξείδι, γιὰ ὁπουδήποτε, ἐάν θέλῃ νά κουβαλήσῃ μαζύ του ὅλην τήν …οἰκοσκευή του, πρό κειμένου νά μήν αἰσθανθῇ ἀπεκομμένος ἀπό τήν καθημερινότητά του; Δὲν γίνεται… Κι ὄσοι τὸ ἐπιδιώκουν αὐτὸ εἶναι, τοὐλάχιστον, ἀνόητοι, ἐφ΄ ὅσον τελικῶς χάνουν τὸ ταξείδι, γιὰ νὰ μὴν χάσουν τὴν (κατ’ ἐπίφασιν καὶ μόνον) βολή τους.
Ἀφῆστε δὲ ποὺ ἡ βολή μας, στὸ μεγαλύτερό της μέρος, χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἀμέτρητες συνήθειες καὶ προσκολλήσεις, ποὺ μᾶλλον μᾶς καταδυναστεύουν παρὰ μᾶς ἀνακουφίζουν. Συνέχεια →

Ὁ κάθε δύστροπος ἄνθρωπος δὲν στέκεται μόνος μπροστά μας.
Κουβαλάει μαζύ του συναισθήματα πληγωμένα, κατάλοιπα τῶν παιδικῶν τοῦ χρόνων…
Ἴσως τὶς ἀπαιτήσεις μιᾶς πολὺ αὐστηρῆς οἰκογενείας, ἀνικανοποίητες ἀνάγκες, ντροπή, ψυχικoὺς πόνους, ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ πάρον, ἀνασφάλειες γιὰ τὸ μέλλον. Συνέχεια →