Μὴν ἀκούσω τὴν φράσι: «κάθε ἀντίδρασις εἶναι γιὰ καλό» διότι θὰ γυρίσῃ τὸ μάτι μου ἀκόμη περισσότερο.
Κάθε ἀντίδρασις;
Εἶναι ἡ ἀντίδρασις τῶν μαθητῶν συνειδητοποιημένη;
Εἶναι οἱ μαθητές πρόσωπα μέ πολιτική σκέψι καί ἀντίληψι;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἐγὼ δὲν θέλω πλέον νὰ μπουκάρω στὴν βο(υ)λή! Στὰ σχολεῖα θέλω νὰ μπουκάρω!
Εἶμαι πάρα πολὺ ἐξοργισμένη μὲ τὸ πανηγύρι ποὺ γίνεται μέσα στὰ σχολεῖα μας! Αὐτὸ τὸ πανηγύρι ποὺ παράγει μαζανθρώπους, λοβοτομημένους, ὑπηκόους!
Τὸ σύστημα, αὐτὸ τὸ σύστημα στὸ ὁποῖον μᾶς ἔχουν χώσει δίχως νὰ μᾶς ἐρωτήσουν ποτέ, κάποτε βρῆκε μερικὲς δεκάδες προσκυνημένους, τοὺς ἔχρισε ὥς «ἐπιστήμονες» στολίζοντάς τους μὲ ἕναν κουβὰ πτυχία καὶ μᾶς τοὺς ἐπέβαλλε. (Εἶναι εὔκολο νὰ στολίσῃς κάποιον ἄχρηστο ἀλλὰ ὑπάκουο, μὲ κουβᾶδες πτυχίων! Βλέπετε καὶ τὴν Δραγώνα! Ξέρουν αὐτοὶ καλλίτερα!)
Ἠλίθιοι, ἀνεγκέφαλοι, ἀμόρφωτοι δάσκαλοι!
(Δημοτικὸν Σχολεῖον Α.Ε.=Δημοτικὸν Σχολεῖον Ἀνυπάρκτου Εὐθύνης!)
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἔμαθα πὼς σὲ ἕνα δημοτικὸ σχολεῖον τῆς περιοχῆς μας θὰ ἀνεβάσουν παράστασιν τὰ παιδιὰ τῆς Α’ Δημοτικοῦ μὲ θέμα τὴν Ὀδύσσεια.
Ὤωωω χαρές! Ὤωωωω ἱκανοποίησις! Ὤωωω ὑπερηφάνιεια!
Ἄμ δέ…Κούνια ποὺ μὲ κούναγε! Δέν ἤξερα, δέν ἐρωταγα γιά νά μάθω;
Γιατί μόνον οἱ Ἕλληνες αὐτοκτονοῦν;
Γιατί δέν αὐτοκτονεῖ οὐδεῖς ΛΑΘΡΟέποικος;
Λογικὰ θὰ ἔπρεπε αὐτοὶ νὰ εἶναι πρῶτοι στὶς αὐτοκτονίες.
Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα, αὐτοὶ πρῶτοι ἔχουν φθάσει στὸ κατώτερον σημεῖον τῆς πτώχειας….
Τί συμβαίνει καί δέν αὐτοκτονοῦν κι αὐτοί;
Λογικὰ θὰ ἔπρεπε αὐτοὶ νὰ εἶναι πρῶτοι στὶς αὐτοκτονίες.
Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα, αὐτοὶ πρῶτοι ἔχουν φθάσει στὸ κατώτερον σημεῖον τῆς πτώχειας….
Τί συμβαίνει καί δέν αὐτοκτονοῦν κι αὐτοί;
Τὸ παιδὶ τοῦ Ἀλβανοῦ.
Πρὸ δεκαπέντε ἐτῶν ἦλθε ἐδῶ ὁ Ἀλβανός. Στρώθηκε στὴν δουλειά.
Δύσκολες ἐποχές, αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια.
Οἰκοδομή, λᾶντζα γιὰ τὴν κυρά, μεροκάματο κάπου κάπου, ὁπουδήποτε.
Τὸ παιδί τους μικρό, μόλις ἔκλεινε τὰ πέντε.
Δύσκολες ἐποχές, αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια.
Οἰκοδομή, λᾶντζα γιὰ τὴν κυρά, μεροκάματο κάπου κάπου, ὁπουδήποτε.
Τὸ παιδί τους μικρό, μόλις ἔκλεινε τὰ πέντε.
Οὐδεῖς τοὺς ἀρνήθηκε πὼς δούλεψαν σκληρά.
Ἡ Φύσις ξέρει…
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἕνας τσαλαπετεινός, σχετικὰ μικρός, ἔκανε τσάρκα στὴν αὐλή μας. Τὸ πετεινὸ δὲν μποροῦσε νὰ πετάξῃ καὶ πάσχιζε νὰ ἀποφύγῃ τοὺς πιθανοὺς κινδύνους τρέχοντας, μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις. Τὰ παιδιὰ τῆς γειτονιᾶς ἔσπευσαν νὰ τὸν μαζέψουν καὶ νὰ τὸν προστατεύσουν. Τοῦ ἔφτιαξαν μία φωλίτσα, ἀπὸ κλούβα, τοῦ ἔβαλαν μέσα τροφὴ καὶ νερὸ καὶ κάθισαν πέριξ νὰ τὸν καμαρώνουν. Ἤθελαν νὰ τοῦ δώσουν χρόνο νὰ μπορέσῃ νὰ θεραπευθῇ ἀπὸ ἕνα τραῦμα στὰ φτερά του, καὶ μετὰ νὰ τὸν ἀφήσουν ἐλεύθερο.