Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἔμαθα πὼς σὲ ἕνα δημοτικὸ σχολεῖον τῆς περιοχῆς μας θὰ ἀνεβάσουν παράστασιν τὰ παιδιὰ τῆς Α’ Δημοτικοῦ μὲ θέμα τὴν Ὀδύσσεια.
Ὤωωω χαρές! Ὤωωωω ἱκανοποίησις! Ὤωωω ὑπερηφάνιεια!
Ἄμ δέ…Κούνια ποὺ μὲ κούναγε! Δέν ἤξερα, δέν ἐρωταγα γιά νά μάθω;
Πρὸ δεκαπέντε ἐτῶν ἦλθε ἐδῶ ὁ Ἀλβανός. 
Σχετικὰ μὲ τοὺς γλωσσολόγους καὶ τὴν ἀναστάτωσίν τους, λόγῳ τοῦ ἄρθρου ποὺ ἔγραψε μία δασκάλα, θὰ τολμοῦσα νὰ πῶ πὼς βιάστηκαν. Βιάστηκαν πάρα πολύ! Ἀφῆστε δὲ ποὺ μᾶς ξεφύτρωσαν ἀπὸ τὸ πουθενὰ 140 ἀπὸ δαὔτους, κάτι ποὺ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἔχει ξανασυμβεῖ στὰ χρονικά.
Νὰ χαρῶ λοιπὸν καὶ τὴν «ἐπιστημοσύνη» τους ἀλλὰ καὶ τὴν «συνείδησίν» τους, ἐὰν τὴν ἔχουν κάπου κρυμμένη. Διότι ἐγὼ ἀπὸ γλωσσολόγους δὲν κατεῖχα. Τώρα ἔμαθα.
Γενικῶς ἀντίστασις; Εἰδικῶς ἀντίστασις; Συνειδητοποιημένη ἀντίστασις; Πρὸς τί;
Συζητοῦσα μὲ μίαν καλή μου φίλη φίλη ἐχθὲς τὸ βράδυ. Ἀγανακτισμένη, ἐξοργισμένη, θυμωμένη ἡ φίλη μου. Ὅπως κι ὅλοι μας δῆλα δή…
Πήγαμε λοιπὸν μίαν μεγάλη βόλτα καὶ προσπαθούσαμε νὰ κατανοήσουμε ἡ μία τὸν λόγο καὶ τὴν σκέψι τῆς ἄλλης. Κάποιαν στιγμὴ τὴν ἐρωτῶ: «τί σημαίνει γιὰ ἐσένα δίκαιον;»
Κι ἐκεῖ ἀρχίζει νὰ μοῦ ἀραδιάζει διάφορα. Λίγο ἀπὸ ὅλα. Ὅμως μόνη της κατέληξε στὸ οὐσιαστικὸτερον συμπέρασμα:
Χαρήκαμε ἰδιαιτέρως τώρα. Ὄχι μὲ τὴν διαπίστωσι τῆς φιλενάδας μου. Αὐτονόητον ἦταν κάτι τέτοιο. Μὲ τὴν διαπίστωσι τῆς ἀδυναμίας μας νὰ ὁρίσουμε τὸ ἁπλούστερον! Γιὰ παράδειγμα: «τί εἶναι δίκαιον»;
