Ἂς συγκεντρωθοῦμε περισσότερο σὲ ἐμᾶς.
Κάθε ἀναταραχὴ σηκώνει σκόνη, θόρυβο καὶ ὁδηγεῖ σὲ ἀνακατατάξεις.
Καὶ ἢ θὰ τῆς ἐπιτρέψουμε νὰ μᾶς παρασύρῃ στὶς δίνες της ἢ θὰ παραμείνουμε ἀπ΄ ἔξω, διαυγεῖς, πανέτοιμοι καὶ ἀποφασισμένοι γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς ἀνατροπὲς μὲ ψυχραιμία καὶ διαύγεια. Συνέχεια
Ἴσως νὰ μὴν εἶναι ἀκόμη εὑρέως συνειδητό, μὰ κάτι, πολὺ μεγάλο καὶ σπουδαῖο μᾶς συμβαίνει. Κάτι τόσο σημαντικό, ποὺ ἐκ τῶν πραγμάτων θὰ μᾶς ὁδηγήση στὸ νὰ κλείσουμε ὁριστικῶς ἕναν κύκλο δουλείας καὶ ὑποταγῆς, ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες ταλανίζει τὴν ἀνθρωπότητα.
Θὰ τὸν κλείσουμε αὐτὸν τὸν κύκλο διότι δὲν ἔχουμε πλέον περιθώρια ἐπιλογῆς καὶ ἀναστολῶν.
Τὰ γεγονότα τρέχουν κι ἐὰν δὲν τὰ ἀντιμετωπίσουμε, θὰ μᾶς …καταπιοῦν οἰ ἐξελίξεις!!! Συνέχεια
Διότι στὰ εὔκολα ἀποτύχαμε…
Στὰ (φερόμενα ὡς) ἔργα εἰρήνης σηκώσαμε ἀδιάφορα τοὺς ὤμους καὶ ξεχάσαμε τὴν ἔννοια τῶν ἀγώνων.
Κι ἀφήσαμε τὸν ἑαυτόν μας, τὶς ἀξίες μας καὶ τὶς ἀρχές μας νὰ καραῤῥεύσουν ἤ νὰ προσβληθοῦν ἤ νὰ γελοιοποιηθοῦν. Συνέχεια
Οἱ ἰσχυρὲς ψυχὲς ἔχουν σκοποὺς καὶ οἱ ἀδύναμες ἔχουν ἐπιθυμίες.
Τὸ θέμα εἶναι νὰ δεσμευθοῦμε νὰ προχωρᾶμε ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα.
Ὅταν τὰ πάντα μέσα μας, μᾶς λέν: «ὄχι αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνῳ… Δὲν μπορῶ νὰ ἀνεβῷ αὐτὸ τὸ βουνό. Εἶμαι κουρασμένος…» Συνέχεια
Ἐφησυχασμοῦ καὶ Ἀδρανείας. Ἐφησυχασμοῦ καὶ ἀναβλητικότητος. Ἐφησυχασμοῦ καὶ αὐτοχειρίας.
Δὲν θὰ μᾶς λυπηθοῦν κάποιοι. Ἀντιθέτως θὰ ἐπιχειρήσουν νὰ μᾶς λειώσουν, ἢ ἀκόμη καὶ νὰ μᾶς ἀφανίσουν, ἐὰν ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα παρουσιάσουμε τὴν παραμικρὰ μορφὴ ἀντιστάσεως. Κι αὐτὸ τὸ γνωρίζουμε ἤδη…
Θεωρητικῶς, λέει, τὰ ὅπλα μας εἶναι ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ κρατᾶμε. Κι ἔτσι, γιὰ παράδειγμα, ἄλλος μὲ τὸν λόγο (γραπτὸ ἢ προφορικό), ἄλλος μὲ τὶς ἐκλογὲς κι ἄλλος μὲ κόμματα καὶ ἀποκόμματα, μὲ κινήματα καὶ σωματεῖα ἐπιχειρεῖ νὰ ὀργανώσῃ τὸ δικό του «μαγαζάκι» γιὰ νὰ ἐνδυναμωθῇ (ὁ ἴδιος τελικῶς) καὶ νὰ διαχειρισθῇ τὴν ἐξουσία, λέει, μήπως καὶ μᾶς …(ἀπό-)σώσῃ!!!
Συνέχεια
