Ἀπὸ τὴν πρώτη μας ἀνάσα παραμένουμε κύτταρα ἑνὸς εὑρυτέρου ὀργανισμοῦ. Ἔργο μας, συνειδητὸ ἤ μή, ἀλλὰ πάντα ἰσόβιον, εἶναι τὸ νὰ ἐργαζόμεθα διαρκῶς γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ αὐτὸς ὁ ὀργανισμός, μὲ ὅσο τὸ δυνατὸν καλλιτέρα ὑγεία.
Ἐὰν ὅμως, γιὰ κάποιον λόγο, αὐτὸς ὀ ὀργανισμὸς ἔχει δηλητηριασθῆ ἢ μεταλλαχθῆ, τότε ἢ ποὺ θὰ πεθάνουμε μαζύ του ἢ ποὺ θὰ «συνασπισθοῦμε» μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἐναπομείναντα ὑγειῆ κύτταρα γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ κάθε μορφῆς καὶ εἴδους δολιοφθορά, πρὸ κειμένου νὰ διασώσουμε τὸν ὀργανισμό. Συνέχεια →

 Λίγο …παραπλανητικὸς ὁ σημερινός μας τίτλος, ἀλλὰ …ὄχι καὶ τόσο.
Διότι πράγματι, τὰ πολλά, τὰ σημαντικά, τὰ σπουδαῖα ἐν οἶκῳ μᾶς συμβαίνουν. Συνέχεια →

Ὅλες οἱ μέθοδοι ἐκπαιδεύσεως τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, περιλαμβάνουν μίαν βασικὴ «ἀρχή»: τὸ νὰ ἐκπαιδεύουν τὸν ἄνθρωπο στὸ νὰ πιστεύῃ, σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τοῦ βίου του, πὼς πάντα ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἄλλους, καλοὺς ἤ κακούς, καὶ πὼς μόνον ἐὰν συμφωνήσουν ὅλοι, ἤ οἱ περισσότεροι, θὰ μπορέση νὰ ἀλλάξῃ τὰ δεδομένα. Συνέχεια →

Πάντα γύρω μας θὰ ὑπάρχουν αὐτὰ ποὺ δὲν μᾶς ἀρέσουν.
Πάντα κάπου ἐκεῖ ἔξω θὰ ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν ἐλευθερία τῶν ἄλλων.
Πάντα θὰ ἐμφανίζονται κάποιοι ποὺ ἀρέσκονται στὶς καταστροφὲς καὶ στὶς ἀτιμίες…
Μὰ ἐὰν θέλουμε νὰ ἀλλάξουμε κάτι σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο, ἴσως ἔφθασε ἡ στιγμὴ ποὺ πρέπει νὰ πάψουμε νὰ κυττᾶμε γύρω μας, τὸ τὶ κάνουν οἱ ἄλλοι, γιὰ νὰ στραφοῦμε μέσα μας καὶ στὰ ὅσα ἐμεῖς μποροῦμε νὰ κάνουμε. Συνέχεια →

Ἁνάβουν κάθε στιγμὴ γύρω μας…
Ἐκατομμύρια φωτιὲς ἁνάβουν κάθε στιγμὴ μέσα μας…
Δισεκατομμύρια φωτιὲς ἁνάβουν κάθε στιγμὴ σὲ ὅλον τὸν πλανήτη…
Μὰ τάχιστα σβήνουν καὶ χάνονται καὶ λημονῶνται ἀπὸ τὸν φόβο πὼς ἴσως καὶ νὰ εἶναι περιττὲς ἤ ἄκαιρες ἤ πολὺ μικρές… Συνέχεια →