Η Αγία Βαρβάρα, που περιφέρουν τα λείψανά της με τιμές αρχηγού κράτους, έζησε τον 3ο αι. μ.Χ. κάπου στον Λίβανο.
Μωρέ μπράβο! Δεκαεπτά αιώνες και δεν έχει χαθεί ούτε κόκκαλο!
Ο Νικηταράς (Νικήτας Σταματελόπουλος ή Τουρκοφάγος), ο άνθρωπος που ελευθέρωσε την πατρίδα, ο αγνός ήρωας που πέθανε τυφλός και πάμπτωχος, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΑΦΟ.
Ούτε κάποιος γνωρίζει πού είναι τα οστά του. Χάθηκαν!
500 εκατομμύρια για 5 ιπτάμενες σαβούρες του ΝΑΤΟ…
…με δύο ασθενοφόρα ολόκληρη η Ρόδος.
Συνέχεια
Μαθαίνω ὅτι σὲ ἕνα κατάστημα «ΕΒΕΡΕΣΤ» τῆς Θεσσαλονίκης οἱ ἐργαζόμενοι ἔκαναν διαμαρτυρία καὶ φώναζαν συνθήματα, ὅπως, «τὰ ἀφεντικὰ πλουτίζουν στῶν ἐργατῶν τὶς πλᾶτες», «ταξικὴ πάλη» καὶ «ῥουφιάνοι ἀφεντικά» καὶ τέτοια… Συνέχεια
Ἡ ἀγέλαστος πέτρα εἶναι βράχος στὴν Ἐλευσίνα.
Ὁ τόπος αὐτὸς θεωρεῖτο ἱερὸς διότι σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση ἡ Δήμητρα κάθησε ἐδῶ γιὰ νὰ ξαποστάσῃ καὶ νὰ μοιρολογήσῃ τὴν Κόρη της Περσεφόνη ποὺ τὴν ἅρπαξε ὁ Πλούτων.
Ὁ Ὄττο Ῥούμπενζον ὑπεστήριζε τὴν ἄποψη ὅτι ἡ «ἀγέλαστος πέτρα» ἀποτελεῖτο ἀπὸ σειρὰ τριῶν βράχων ποὺ ἔδειχναν τὴν εἴσοδο μιᾶς σπηλιᾶς ποὺ θεωρεῖτο ὅτι ἤταν μία ἀπὸ τὶς εἰσόδους γιὰ τὸν κάτω κόσμο. Οἱ τρεῖς βράχοι συνοδεύοντο καὶ ἀπὸ τρεῖς πηγὲς νερού, τὶς Ἀνθιῶν, Πανθίων καὶ Καλλίχρονον. Συνέχεια
Μακάρι νὰ γινόμασταν…
Μακάρι…
Καλλίτερα θὰ ἤμασταν…
Συνέχεια
Κάποτε λοιπόν, πολὺ κάποτε, σὲ αὐτὸν τὸν τόπο, ἀλλὰ κι ἀλλοῦ, ὅσα ἐδημιουργοῦσε ὁ ἄνθρωπος, τὰ ἐδημιουργοῦσε γιὰ νὰ ὀφεληθῇ τὸ σύνολον. Γενικῶς.
Κάθε δημόσιον ἔργο ἦταν λίγο, ἔως πολύ, …ἀθάνατον.
Κάποτε αὐτά…
Πολὺ κάποτε.. Συνέχεια
