Τὰ μαθήματα θὰ γίνουν στὸ κτίριο τῆς Ἑταιρείας τῶν Φίλων τοῦ Λαοῦ, Εὐριπίδου 12 (μετρό: Πανεπιστήμιο), στὴν αἴθουσα Ν. Π. Δεληγιάννη, κατὰ τὶς ἑξῆς ἡμέρες (πάντα Παρασκευή): Συνέχεια
Πόσοι εἶναι αὐτοί πού πιστεύουν κάτι τέτοιο;
Κι ἐάν τό πιστεύουν, τήν δικαιοῦνται αὐτήν τήν …«ῥημάδα» τήν Ἐλευθερία;.
Διότι ἐὰν ἡ Ἐπανάστασις ἀπῳλέσθη, τότε παίξαμε καὶ χάσαμε.
Μά, ἐάν ἡ Ἐπανάστασις οὐδέποτε ἀπῳλέσθη ἀλλά ἐξ ἀρχῆς ἦταν ἔτσι προγραμματισμένη γιά νά μᾶς κρατᾷ ὁμήρους της, τότε τί χάσαμε; Δοῦλοι ἤμασταν καὶ πρὸ καὶ μετὰ ἐπαναστάσεως. Καί, δυστυχῶς μας, τὸ «ὀλίγον δοῦλοι», κατὰ τὸ «ὀλίγον ἔγκυος», δὲν στέκει. Ἢ εἴμαστε ἢ ὄχι δοῦλοι…
Κι ἐπεὶ δὴ καὶ ἤμασταν καὶ εἴμαστε καὶ θὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ εἴμαστε δοῦλοι, ἐὰν κάτι δὲν μάθουμε (καί, κατ’ ἐπέκτασιν, κάτι δὲν ἀλλάξουμε), ἂς σταθοῦμε τοὐλάχιστον κι ἂς συνειδητοποιήσουμε πώς: τώρα τὸ τὶ κάνουμε μετρᾶ.
«Μελέτα τὸ πᾶν»
Νὰ ἐξετάζῃς (σὲ βάθος) τὰ πάντα.
Περίανδρος
[3.1.172η] Ὁ Περίανδρος, υἱὸς τοῦ Κυψέλου, ἀπὸ τὴν Κόρινθο Συνέχεια
Προσπαθῶ. Ὄσο πιὸ πολὺ ξεγυμνώνεται ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τὸ ἐπίχρισμα τοῦ πλούτου, τόσο πιὸ πολὺ προσπαθῶ νὰ καταλάβω τί ἀπομένει…
Τί ἀπομένει γιά τόν φτωχό ἄνθρωπο, ποὺ στέκεται ἐμπρὸς στὸν κρατικὸ «γκισέ» τοῦ Ἄννα καὶ τοῦ Καϊάφα, νὰ βρῆ τὸ δίκιο του καὶ τὸν σφαλιαρίζουν ἀνευθύνως καὶ ὁ Ἄννας καὶ ὁ Καϊάφας…
Τί ἀπομένει σ’ ἐκεῖνον πού δέν ἔπαιξε τό παιχνίδι τῆς ἀνταλλαγῆς ψήφου, γιὰ σίγουρη θέσ Συνέχεια
[Περὶ τῶν «φιλελλήνων»] δυνάμεθα ἴσως νὰ παρατηρήσωμεν ὅτι οὐδὲν ἄλλον, πλὴν ἠμῶν, ἔθνος κέκτηται τὸ πλεονέκτημα νὰ ἔχῃ ἰδιαιτέραν τάξιν φίλων ἐχόντων τὴν εἰδικότητα νὰ τὸ ἀγαπῶσιν. Οὐδέποτε ὑπὸ τοιαύτην ἐννοίαν ἔτυχε ν’ ἀκούσωμεν νὰ γίνεται λόγος περὶ Φιλάγγλων, Φιλιτάλων, Σλαυοφίλων ἢ Φιλοτσέχων.
Πρὸ τριῶν καὶ κάτι ἐτῶν λοιπὸν ἔγραφα γιὰ τὴν ἀχρηστία, τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴν ἀδαοσύνη τῶν σημερινῶν (φερομένων ὡς) δημιουργῶν, διαχειριστῶν καὶ κρατικῶν λειτουργῶν, ποὺ ἐνδιαφέρονται μόνον γιὰ ἁρπακτές, ἀλλὰ οὐδέποτε γιὰ νὰ ἀφήσουν πίσω τους κάτι ἀξιόλογον καὶ ἀσφαλὲς γιὰ τὸν τόπο καὶ τοὺς ἀνθρώπους του. Ἐργολάβοι, μηχανικοί, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί, δημόσιοι ὑπάλληλοι, μὰ καὶ δικαστικοί, σὲ ἕναν φαῦλο κύκλο ἐξαπατήσεως, διαπλοκῆς καὶ πάντα διαρκοῦς λεηλασίας τῶν δημοσίων ταμείων καὶ τοῦ δημοσίου πλούτου.
Μοναδικό τους κριτήριον νὰ ἁρπάξουν πάλι καὶ πάλι, ἐνᾦ τὰ ἔργα ποὺ παραδίδουν (ὅταν τὰ παραδίδουν) εἶναι τόσο εὐπαθῆ, ὅσο χρειάζεται, συντόμως νὰ ἐκταμιευθοῦν νέα κονδύλια, γιὰ νὰ ἐπιδιορθωθοῦν ἢ νὰ ἐπεκταθοῦν. Συνέχεια
