Εἶναι καιρὸς (ἐπὶ τέλους) τώρα πιὰ ποὺ διαβάζουμε εἰδήσεις περὶ τῆς ἐξαπλώσεως τοῦ ἐποικισμοῦ, περὶ τῆς ἀπειλῆς τῆς ἐξακολουθήσεως τῆς φυλῆς μας, περὶ τῆς ἐπικειμένου καταποντισμοῦ τῆς χώρας καὶ ἄλλα, πλήρη ὑπερβολῶν (ἢ καὶ ὄχι) ἐνδιαφέροντα σενάρια. Ἡ ἀλήθεια ὅμως, ὄπως πάντα, εὑρίσκεται κάπου ἀνάμεσα στὸν …τρόμο καὶ στὴν (λησμονημένη καὶ περιθωριοποιημένη καὶ ἀναγκαία πλέον!!!) συνειδητότητα.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ὁ γάμος εἶναι ῥῆμα κι ὄχι οὐσιαστικό!
Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι βλέπουν τὸν γάμο σὰν ἀπόκτημα καὶ σὰν ἕνα ἀπάνεμο λιμάνι γιὰ νὰ ἀράξουν.
Καὶ ἔτσι ἡ μόνιμη σχέσις γίνεται γιὰ ἐκείνους κάτι ποὺ πρέπει νὰ ἀποκτήσουν γιὰ νὰ νοιώσουν σιγουριὰ καὶ βεβαιότητα. Ἀλλὰ ὅταν τὸ κάνουν αὐτὸ μετὰ ἀπὸ λίγο ἀρχίζουν νὰ θεωροῦν τὸν ἄλλον δεδομένο, σταματοῦν νὰ δίνουν χρόνο καὶ ἐνέργεια, σταματοῦν νὰ τροφοδοτοοῦν τὴν σχέση αὐτὴ μὲ τὴν ἀπαραίτητη σπίθα τῆς γοητείας…
Συνέχεια
Θὰ τελειώσουν (εὐτυχῶς) ὅλα συντόμως
Δὲν εἶναι πολλὰ τὰ χρόνια, ποὺ ἐπάνω σὲ ἕνα μου ξέσπασμα, ἀπέναντι σὲ ἀνεγκεφάλους καὶ ἀπαιδεύτους δασκάλους, ποὺ τοὺς ἀπεδείκνυα, σὲ κάθε ἀποστροφὴ τοῦ λόγου τους πόσο συνεργοὶ στὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς Πατρίδος καὶ κατὰ τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ κυρίως κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητος εἶναι, πετάχθηκε κάποιος ἐξ αὐτῶν γιὰ νὰ μοῦ πῇ πὼς «ἐκτελοῦν ἐντολές» καὶ πὼς «δὲν φέρουν εὐθύνη» γιὰ ὅσα τὸ ὑπουργεῖο τοὺς διατάσσει νὰ πράξουν. Κυριολεκτικῶς ἐν ἐξάλλῳ ἐγὼ τότε τοὺς εἶπα πὼς τὸ λιγότερο ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε ἐμεῖς, τὰ θύματά τους, εἶναι νὰ συμβάλουμε, μὲ ὄλες μας τὶς δυνάμεις, γιὰ νὰ γκρεμισθῇ ὁριστικῶς τὸ ἔκτρωμα τῆς ἀπαιδείας τους, ἐφ’ ὅσον ἀκυρώνουν ἐμπράκτως τὸ δικαίωμα (καὶ τὴν ὑποχρέωσιν) τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως, ἀρχῆς γενομένης ἐκ τῶν σαπροφυτικῶν τους σαρκίων, καθὼς φυσικὰ καὶ πὼς ὄλοι τους καταλήγουν, συνειδητῶς πλέον, νὰ ἀποστρέφουν τὸ βλέμμα τους ἀπὸ τὰ θύματά τους καὶ νὰ ἑστιάζουν μόνον στὸ πῶς οἱ ἴδιοι θὰ βολευθοῦν γιὰ περισσότερο χρόνο. Συνέχεια
Ἡ σημαία καὶ ἡ γροθιά…
…στὸν ἀπόηχο τῆς χθεσινῆς παρελάσεως:
Ἡ σημαία καὶ ἡ γροθιὰ ψηλά…
Ὁ μικρὸς τσολιάς, ἐλπίδα γιὰ τὸ μέλλον!!! Συνέχεια
Μὰ ἔξω ἀπὸ τὴν δόξα τώρα νὰ ἀξιωθοῦμε καὶ τὴν ὁριστικὴ Νίκη!!!
Τόσους αἰῶνες, ὅσες νίκες, ὅσες ἧττες καὶ καταστροφές, ἄφηναν πίσω τους μία δόξα μὰ πολὺ αἷμα, πίκρα καὶ …ἐκπτώσεις.
Αἰῶνες πολλούς… Ἀμέτρητους…
Ποὺ ὅλοι μας νοιώθουμε μέσα μας βαθειὰ σὰν πληγή…
Δόξες, ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τὸν θάνατο, ποὺ ἄφηναν κάθε φορὰ πιὸ βαρειὰ κι ἀσήκωτη σκλαβιά… Συνέχεια
Χρόνια πολλὰ στὴν Θεσσαλονίκη μας!!!
Χρόνια Πολλὰ στὴν συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη!
Χρόνια Πολλὰ στὴν Δήμητρα καὶ στὸν Δημήτρη! Συνέχεια