Ἔχουμε νὰ δοῦμε πάρα πολλά! Μὰ πάρα πάρα πολλά!
Αὐτὸ ποὺ συμβαίνει αὐτὲς τὶς ἡμέρες εἶναι ἕνας «περίεργος» πανικὸς κάποιων γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἀποδείξουν πὼς ἀκόμη ὑπάρχουν. Ἀπὸ κάθε πλευρά. Ὀρατὴ κι ἀόρατη.
Πάντως, αὐτὸ τὸ συμβάν, τῶν ἀστυνομικῶν κατὰ …ἀστυνομικῶν, θεωρῶ πὼς ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ σημεῖα καμπῆς. Ὄχι γιατί φάνηκε στοὺς περισσοτέρους ἀπὸ ἐμᾶς ξεκάθαρα ὁ ἐχθρός. Ὄχι… Ἀλλὰ γιατί οἱ φωνὲς πλέον ἀρχίζουν νὰ ἐκφέρονται. Ἔςτῳ καὶ κάτω ἀπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες.
Ὅταν ὅμως ἕνα παιδὶ ἀρχίζει νὰ ἀρθρώνῃ λόγο, ὁ ὁποῖος δεικνύει τὴν σκέψι ποὺ γεννᾶται καὶ ποὺ θὰ τὸ Συνέχεια
Ἡ επίσημος ἱστορία ἔχει «κρατήσει» μόνον ὅσα τὴν «βολεύουν» πρὸ κειμένου νὰ «στηρίζῃ» τὶς θεωρήσεις της, τὶς καταπατήσεις καὶ τὴν προσπάθεια μειώσεως ἢ καὶ ἐκμηδενήσεως, τῆς δικῆς μας προσφορᾶς στὸν παγκόσμιο πολιτισμό. Ἔχει ἐπιλέξει (ἡ ἐπίσημος ἱστορία) νὰ προβάλῃ μόνον ὅσα κι ὅσους τὴν ἐπιβεβαιώνουν. Ἔχει «δομήσει» θεωρίες, ὐποθέσεις καὶ βασίζεται κατὰ κύριον λόγο στὰ εὐχολόγια. 