Εἶχα χρόνια νὰ κυκλοφορήσω νύκτα σὲ «στέκια». Σήμερα λοιπὸν ἐπέρασα ἀπὸ μίαν κεντρικὴ πλατεία.
Ἐκεῖ ἀντίκρυσα αὐτὸ ποὺ ἀντικρύζουν πολλοὶ συμπατριῶτες μας καὶ θυμώνουν!
Μϊα πλατεία, πλήρης καταστημάτων! Καφές, παγωτό, ποτό.. Γεμάτη! Καρφίτσα δὲν ἔπεφτε!
Πιτσιρικαρία, νεολαία….
Ἀπὸ τὴν μία τοὺς χάρηκα γιὰ τὴν ἀνεμελιά τους καὶ τὰ νειάτα τους. Ἀπὸ τὴν ἄλλην ἐθύμωσα.
Βέβαια, ἐὰν δὲν ζήσουν τώρα τὰ τρυφερά τους χρόνια, πότε θὰ τὰ ζήσουν; Στὰ 40 καὶ στὰ 50; Ἐὰν ὑπάρχουν;
Γνωρίζουμε ὅμως πὼς ἡ ἀνεργία «θερίζει», ἰδίως στὶς ἡλικίες τους. Δὲν εἶναι ἀπορίας ἄξιος ὁ τρόπος ποὺ διαχειρίζονται τὸ χρῆμα τους; Ποῦ τὰ εὑρίσκουν; Ἀπὸ τὰ 700 εὐρώπουλα ποὺ δὲν κερδίζουν; Ἢ ἀπὸ τὴν μαμὰ καὶ τὸν μπαμπά ποὺ εἶναι ἄνεργος;
