Τὸ ἄθλιο σήμερα ποὺ ζοῦμε… Τὸ γεμᾶτο κόπο, πόνο, ἀγωνίες..
Ποῦ ἡ ἀνεμελιά; Ἡ ἀσφάλεια; Τὰ ὄνειρα;
Μία κατάθλιψις ἡ ζωή μας πλέον…
Άλλὰ… Μήπως δὲν εἶναι μόνον ἔτσι;
Θεωρῶ, ὅπως ἔχω ξαναγράψει, πὼς τὰ προβλήματά μας δὲν εἶναι οἰκονομικὰ ἀλλὰ ἀξιακά. Τὰ προβλήματά μας εἶναι προβλήματα ἤθους, ἀξιοπρεπείας, συνειδήσεως, ἀνοχῆς, αὐτογνωσίας, αὐτοεκτιμήσεως…

Με ζόρισε τόσο ώστε να αναγκαστώ να αλλάξω. Η αλλαγή δεν αφορά στον χαρακτήρα μου, αλλά στην προοπτική μου. Έπαθα δύο πράγματα ταυτόχρονα, άνοιξα κι έπεσα.

«…..Εἶμαι! Μπορῶ νὰ σοῦ τὸ ἀποδείξω ἀνὰ πᾶσᾳ στιγμή!!!» Εἶναι σὰν νὰ λέῃ ὁ καθεῖς γύρω μας κάθε στιγμή.