Ἤξερα κάποτε ἕναν ἄνθρωπο ποὺ εἶχε σοβαρὴ σχέση γιὰ παρὰ πολλὰ χρόνια μὲ δύο γυναῖκες ταυτόχρονα.
Ἡ μιὴ ἦταν ἡ γυναῖκα του.
Δὲν ἤθελε νὰ ἀφήσῃ καμμιὰ ἀπὸ τὶς δύο…
Σὰν ἡ παρουσία τῆς μιᾶς νὰ δημιουργοῦσε τὴν ἀνάγκη γιὰ τὴν ὑπάρξι τῆς ἄλλης. Συνέχεια →

Μέσα στὸν κάθε ἄνθρωπο ὑπάρχει ἔνας τόπος μυστικός, ποὺ ἐκεῖ ζεῖ ὁλομόναχος καὶ ἀνανεώνει τὶς πηγές του, ποὺ δὲν στερεύουν ποτέ…

Κι ἂν τὸ πάθος λείψῃ, ἐκεῖ μέσα θὰ πρέπη νὰ ἀνάψῃ τὴν φλόγα πρῶτα. Συνέχεια →

Ὁ κάθε δύστροπος ἄνθρωπος δὲν στέκεται μόνος μπροστά μας.
Κουβαλάει μαζύ του συναισθήματα πληγωμένα, κατάλοιπα τῶν παιδικῶν τοῦ χρόνων…
Ἴσως τὶς ἀπαιτήσεις μιᾶς πολὺ αὐστηρῆς οἰκογενείας, ἀνικανοποίητες ἀνάγκες, ντροπή, ψυχικoὺς πόνους, ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ πάρον, ἀνασφάλειες γιὰ τὸ μέλλον. Συνέχεια →

Δὲ μὲ ἐνδιαφέρει ποιὸς εἶσαι καὶ πῶς ἔφθασες ἔως ἐδῶ.
Θέλω νὰ ξέρω ἂν μπορῇς νὰ σταθῇς στὴν ἄκρη τῆς θάλασσας καὶ νὰ φωνάξῃς στὸ ἀσήμι τῆς πανσελήνου καὶ στὸ χρυσάφι τοῦ ἡλίου:
Ναὶ εἶμαι ἄνθρωπος σημαντικὸς καὶ ἡ ζωή μου μοῦ ἀνήκει!!! Συνέχεια →

Μπορεῖς νὰ ἀκοῦς, νὰ γεύεσαι, νὰ ἀγγίζῃς, νὰ μυρίζῃς, νὰ αἰσθάνεσαι, νὰ μιλᾷς, νὰ γελᾷς, νὰ σκέπτεσαι, νὰ ἀπολαμβάνῃς, νὰ παίζῃς, νὰ ἀγαπᾷς, νὰ ἐπιλέγῃς. Μπορεῖς νὰ δημιουργῇς σκέψεις, ποὺ κάποιες ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καλές, κάποιες ἐξαιρετικὲς κι ἄλλες ἀρνητικές. Μπορεῖς νὰ ἐπιλέξῃς…
Ἔχεις τὴν ἱκανότητα νὰ ξεδιαλέγῃς ἀπὸ τὸ χθὲς τὶ σοῦ ταιριάζει γιὰ τὸ σήμερα.
Ἔχεις πολλὰ κομάτια, κάποια εἶναι παρόντα καὶ τὰ γνωρίζεις καλά, κάποια ἄλλα εἶναι ἀκόμη ἄγνωστα σὲ ἐσένα.
Συνέχεια →