Οἱ πρόσφατοι τρομοκράτες τῆς Βαρκελώνης δὲν εἶναι παρανοϊκοὶ δολοφόνοι, ἀλλὰ γενναῖοι στρατιῶτες ποὺ αὐτοθυσιάζοντο. Εἴμαστε σὲ πόλεμο καὶ δὲν ὑπάρχει τέτοιο πρᾶγμα ὅπως εὐγενὴς πόλεμος· μὲ τὴν τρομοκρατία πολεμοῦν οἱ φτωχοὶ καὶ μὲ τὸν πόλεμο τρομοκρατῶνται  οἱ πλούσιοι. Ἡ εὐθύνη αὐτῶν ποὺ τὰ κρύβουν αὐτὰ ἀπὸ τοὺς πολίτες τῆς Δύσεως μὲ διαφημίσεις τύπου «τὰ σύνορα εἶναι μόνον στὸ μυαλό μας» εἶναι τεραστία. Ὅποιο δημόσιο πρόσωπο τολμήσει νὰ ψελλίσῃ κάτι ἐπὶ τοῦ θέματος ἀντιμετωπίζει τὸ γνωστό: «ὄχι στὸν ῥατσισμό, στοὺς νεοναζὶ καὶ στὴν ἀκροδεξιά». Μόνον ὁ Δονάλδος Τράμβιος ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς πολιτικοὺς δἒν φοβὰται τοὺς self-haters τῶν ὁμοιομόρφων ΜΜΕ καὶ προσπαθεῖ νὰ ἀποτρέψῃ τὴν αὐτοχειρία τῆς Δύσεως. Ὅποιος δὲν βλέπει τὴν δυστοπικὴ ὁμοιομορφία στὰ ΜΜΕ καὶ μιλᾶ ἀφελῶς γιὰ «θεωρίες συνωμοσίας» εἶναι ἁπλᾶ ἀληθοφοβικὸς ἢ «στὸ κόλπο». Ὄλες οἱ μεγάλες ἀλλαγὲς στὴν ἱστορία μόνον μὲ συνωμοσίες ἔγιναν: ἡ Ἀμερικανικὴ καὶ ἡ Γαλλικὴ ἐπανάστασις ἀπὸ τοὺς τέκτονες, ἡ Ἑλληνικὴ ἐπανάστασις ἀπὸ τὴν Φιλικὴ Ἐταιρεία, ἡ Ὀκτωβριανὴ ἀπὸ τὸν Κάιζερ κοκ. Συνέχεια →