Ἄς ὑποθέσουμε πὼς στὸ καθιστικό μου ἔχω φορτώσῃ δεκάδες μικροεπίπλων κι ἀδυνατῶ ἀκόμη καὶ νὰ τὸ διασχίσω δίχως νὰ τσαλακωθῶ ἐγὼ ἤ τὰ ἔπιπλα. Συνήθως βέβαια τὸ τσαλάκωμα εἶναι δικό μου, διότι ὅλο καὶ κάποιο γόνατο θὰ στραβώσῃ, ὅλο καὶ κάποιο κεφάλι θὰ ἀνοίξῃ, ὅλο καὶ κάποιος ἀγκώνας θὰ στρίψῃ…
Τί πρέπει νά κάνω λοιπόν;
Τὸ αὐτονόητον.
Νὰ πάρω κάποια ἔπιπλα καὶ ἤ νὰ τὰ μετακινήσω σὲ ἄλλους χώρους τοῦ σπιτιοῦ ἤ νὰ τὰ πετάξω ἔξω.
Ἐὰν δὲν μπορῶ νὰ τὰ πετάξω ἔξω, διότι ὁ Δῆμος, ὥς συνήθως, δὲν ἔχει πληρώσῃ τοὺς ὁδοκαθαριστές, τότε θὰ ἀναγκαστῶ νὰ τὰ μετακινήσω σὲ ἄλλα δωμάτια ἤ ἀκόμη καὶ στὸ σπίτι τοῦ γείτονος.
Τί θά κερδίσω;
Εὐκολία κινήσεων. Θὰ σώσω καὶ κάποιο γόνατο… Ἴσως καὶ κάποιο κεφάλι…

Τί συμβαίνει λοιπόν αὐτήν τήν στιγμή στήν Τουρκία;
Συνέχεια →

Κατὰ …λάθος ἔπεσα σὲ κάποιες φωτογραφίες πρὸ ὁλίγου, ποὺ μὲ προβλημάτισαν.
Ἔγραφα νωρίτερα γιὰ τὴν διαφορετικὴ φύσι τῶν γεγονότων ποὺ συμβαίνουν αὐτὲς τὶς ἡμέρες στὴν γείτονα, τὰ ὁποῖα, κατ’  ἐμέ, μᾶς ἀφοροῦν ἄμεσα. Τόσο ἄμεσα, ποὺ περισσότερο δὲν γίνεται.

Ἀλλὰ ἄς πιάσουμε λίγο τὰ νέα δεδομένα ἀπὸ τὴν ἀρχή τους.

Ἐδῶ καὶ κάποιες ἡμέρες διάφοροι ψίθυροι ἀνασύρουν μνῆμες ἀπὸ τὰ γεγονότα τοῦ 1955, τὰ ὁποῖα οὐσιαστικῶς ξεῤῥίζωσαν τὸν Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολι. Γεγονότα ποὺ η θύμησίς τους ἀνακινεῖ συναισθήματα πόνου, θυμοῦ, ὀργῆς… Ἀθῶοι, ἄμαχοι πλήρωσαν τὸ μένος φανατικῶν, ποὺ ἐπίσης Συνέχεια →