Σίγουρα θα έχετε δει την κορυφαία (κατά τη γνώμη μου) αντιπολεμική ταινία, το «Αποκάλυψη, Τώρα», του Κόπολα.
Ίσως και να θυμάστε τη σκηνή όπου ο ημίθεος Μάρλον Μπράντο, στο ρόλο του συνταγματάρχη Κουρτς, χαϊδεύει το ξυρισμένο του κρανίο στο ημίφως και κραυγάζει ψιθυρίζοντας: «…TheHorror!»
Η φρίκη του Κουρτς ήταν υπαρξιακή –διαβάστε και το «Η καρδιά του σκότους», του Κόνραντ, απ’ όπου προέρχεται το σενάριο της ταινίας, για να το καταλάβετε καλύτερα. Συνέχεια
Ο κάβουρας πουλούσε φυστίκια στο σταθμό του τραίνου.
Καρκινοβατούσε, σέρνοντας τα πόδια του και κοιτούσε τους επιβάτες στα μάτια.
Όμως κανείς δεν αγόραζε και όλοι του γυρίζανε την πλάτη αηδιασμένοι.
«Τι φταίει;» αναρωτιόταν ο κάβουρας. Το περιστέρι πέταξε δίπλα του και τον συμβούλεψε να αλλάξει εμπόρευμα.
«Σε κανέναν δεν αρέσουν τα φυστίκια», είπε και δοκίμασε να φάει ένα. «Καλύτερα να πουλάς τυρόπιτες και κουλούρια που μασιούνται πιο εύκολα.»
Ο κάβουρας άκουσε το περιστέρι και την επομένη πουλούσε κουλούρια. Όμως πάλι κανείς δεν αγόραζε. Συνέχεια
Ὁ κύριος Βερντοῦ, πρώην ἐπιτυχημένος ἐπιχειρηματίας, θύμα τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως τῶν 30s, μὲ μιὰν ἀνάπηρη γυναίκα στὸ σπιτικὸν του, παίρνει μιὰν μεγάλην ἀπόφασιν, ἡ ὁποία ἐν τέλει θὰ τὸν ὁδηγήσῃ στὸ ἐκτελεστικὸν ἀπόσπασμα.
Γίνεται ἔξοχος ἐραστὴς καὶ τρυφερὸς πολύγαμος σύζυγος, πλουσίων καὶ βαρυεστημένων κυριῶν, αἱ ὁποῖαι οὐδέποτε ἐγνώρισαν πρὸ αὐτοῦ λίγον ἔρωτα, λίγην τρυφερότητα. Συνέχεια
(Προσοχή: Ακατάλληλο δια ανηλίκους)
Η Αφροδίτη ήταν δεκάξι χρονών όταν τέλειωσε ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος. Την ώρα που οι εκπρόσωποι των νικητών και του Κάιζερ υπέγραφαν τη συνθήκη των Βερσαλλιών, εκείνη σήκωνε το φόρεμα της για να φανερώσει το εφηβαίο της. Λίγο μετά, ξαπλωμένη στο μάρμαρο, δίπλα στο πιάνο, με την παρτιτούρα της Appasionata ανοιχτή στην πρώτη σελίδα, παραδινόταν άνευ όρων στο δάσκαλο της μουσικής. Ή μήπως συνέβη το αντίθετο;
Εκείνος ήταν ένας γκριζομάλλης κύριος, βαριεστημένος σύζυγος και πατέρας τριών παιδιών. Έπαιζε το πιάνο όπως του είχαν μάθει, χωρίς ποτέ να κάνει λάθος, αλλά και δίχως να προσδίδει οποιοδήποτε προσωπικό ιδίωμα στο παίξιμο του. Οι άκρες των δακτύλων του ήταν γύψινες, όπως και η προσωπικότητα του. Μια ευτελής απομίμηση μαρμάρου, εύθραυστη, ελαφριά και μονοκόμματη, χωρίς ανταύγειες, νερά και στιλπνότητα. Συνέχεια
Φανταστείτε ένα κοπάδι αντιλόπες που βόσκουν στη σαβάνα. Το χορταράκι είναι τρυφερό, πριν λίγες μέρες σταμάτησε η βροχή. Οι αντιλόπες μασουλάνε, μηρυκάζουν και κουτσομπολεύουν.
Τότε ξαφνικά ο άνεμος αλλάζει και στα ρουθούνια τους φτάνει μυρωδιά από… Κίνδυνος!
Μέχρι να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει ένα τσιτάχ πετάγεται από τα ψηλά χόρτα και τους επιτίθεται. Το τσιτάχ πιάνει τα 100 χιλιόμετρα σε λίγα δευτερόλεπτα.
