Ο Λάμπης Ν. Βολονάκης, λοχίας του Α΄ Λόχου του 17ου Συντάγματος Πεζικού υπηρετούσε στη Μικρά Ασία το 1920. Αποσυναρμολογώντας και καθαρίζοντας το όπλο του, βρήκε ένα σημείωμα και μια πεντάρα. Τα φύλαξε μέχρι την επιστροφή του στην πατρίδα και τα κατέθεσε στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρία της Ελλάδος.
Το σημείωμα είναι ενδεικτικό του διαχρονικού πνεύματος του Έλληνα Στρατιώτη, το οποίο προσπαθούν να εξοντώσουν τα τελευταία χρόνια: Συνέχεια
Πέφτουν κι ἐκλογὲς στὸ μέσον…
Ἡ κοινὴ γνώμη ἔχει κι ἕναν φόβο μὲ τὶς ἐπιδημίες…
Δῶσε μεγάλε, δῶσε γιὰ νὰ σώσῃς κάτι…
Διότι ἐὰν δὲν δώσῃς τώρα, αὔριο θὰ σὲ κατασπαράξουν!
Ὅλους δῆλα δή.. Συνέχεια
Ἐὰν, μέ κάποιο νοητό τρόπο, μεταφέρουμε τήν κατάστασι ποὺ ζοῦμε, σέ μίαν ἂλλην ἐποχή, θά μπορούσαμε νά τήν προσομοιάσουμε μέ ἓνα πειρατικό πλοῖο, πού ὁ καπετάνιος, τό χειρότερο μοῦτρο, διευθύνει καί ὁδηγεῖ ἒνα πλήρωμα, τό ὁποῖον μοναδικό στόχο του ἒχει τίς πειρατείες καὶ τὴν …ἀνατροπὴ τοῦ καπετάνιου.
Συνεργάζονται ἐξ ἀνάγκης, δίχως νὰ ἐκτιμοῦν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, καὶ μοναδικός τους στόχος εἶναι, ἡ κατάληψις τῆς ἐξουσίας καὶ ἡ διατήρησις αὐτῆς.
