Σήμερα ἀντὶ ἄλλης δημοσιεύσεως θὰ ἤθελα νὰ παραθέσω ἐκ νέου ἔνα κείμενον ποὺ ἔγραψα πρὸ ἐτῶν.
Δὲν ἔχουν ἀλλάξῃ καὶ πάρα πολλὰ ἀπὸ τότε. Στὸ μοναδικὸ ἴσως σημεῖον ποὺ δύναμαι νὰ παρέμβω, εἶναι στὴν λειτουργία ποὺ δὲν ἔγινε στὴν Ἁγία Σοφία.
Κατὰ τὰ ἄλλα, ἐπαναλαμβάνομαι….
Δυστυχῶς… Συνέχεια
Αὐτὸ ποὺ ἤξερα, ἀπὸ μικρὸ παιδί, ἦταν πὼς τὸ μητρικὸ ἔνστικτον εἶναι τόσο ἰσχυρό, ποὺ μπορεῖ ἀκόμη καὶ …βουνὰ νὰ κινήσῃ. Ἡ δὲ ἀγάπη τῆς μάννας, λέει, γιὰ τὰ παιδιά της, εἶναι τόσο ἀνίκητος, ποὺ δὲν ὑπάρχει δύναμις στὸν πλανήτη νὰ τὰ βάλῃ μαζύ της.
Αὐτὰ μάθαινα πὼς ἴσχυαν ὡς παιδί…
Τώρα ὅμως; Ἰσχύουν ἀκόμη; Συνέχεια
«Ὁ φόβος ἐνεργοποιεῖ τὴν λάθος ἀνάπτυξη τοῦ ἐγκεφάλου»
Τὰ προτεσταντικῆς ῥοπῆς ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα ἐπλήρωσαν ἕνα βαρύτατον τίμημα γιὰ τὴν συμπεριφορικὴ καταστολὴ τῶν ἐγκληματικὰ ἀσυνειδήτων ἐπιστημόνων τους: τὴν δραστικὴ μείωση τῆς εὐφυΐας καὶ τῆς δημιουργικότητος (σὲ τέχνες καὶ ἐπιστῆμες, στὴν πολιτική, στὴν οἰκονομία – παντοῦ).
Κι αὐτὸ συνέβη σὲ ὅλους τους, ὄχι μόνον δηλαδὴ στοὺς ὑπηκόους τους ἀλλὰ καὶ στοὺς τυράννους τους. Μιά γενεὰ μετὰ ἡ καταστροφὴ ἦταν πραγματικὰ ἀσύλληπτος.
…καὶ τὴν Ἐλευθερία μου…
Καὶ τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοδιαχειρίσεώς μου…
Καὶ τὴν Πατρίδα μου…
Μὰ ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ τὰ ἀποκτήσω, ἐκτὸς ἀπὸ ἀγῶνες, ἀπαιτεῖται πρωτίστως νὰ εἶμαι ἐγὼ ἰκανὴ κι ἀξία καὶ πρόθυμη νὰ ἀλλάξω τὰ πάντα σὲ ἐμέναν. Νὰ ἀναλωθῶ, ὅσο χρειάζεται, πρὸ κειμένου νὰ ξαναμάθω τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Νὰ παραιτηθῶ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη μου ἐλέγχου τῶν ἄλλων. Νὰ κατακτήσω τὸ δικαίωμα τῆς αὐτογνωσίας καὶ τὴν ὑποχρέωσιν τοῦ σεβασμοῦ/ἀλληλοσεβασμοῦ. Συνέχεια
Ἤ,
Παθιασμένη Διαίσθησις
Μέχρι τὰ τριάντα (30) μου ἀπὸ τὴν θρησκεία εἶχα ἀντιληφθῇ τρία πράγματα:
Ὁ φόβος εἶναι ἕνα τρομακτικὸ συναίσθημα, ποὺ δημιουργεῖ ψευδαισθήσεις ἀνεπαρκείας καὶ ἐλλείψεως.
Σὲ μετατρέπει σὲ θῦμα τοῦ κόσμου… Συνέχεια
