Εἶναι πολὺ οὐσιῶδες νὰ γίνῃ κατανοητό, πὼς τὰ bailouts τοῦ 2008-10-12 δημιούργησαν δεδικασμένο καὶ ἐγκαινίασαν μία μαύρη ἐποχὴ στὴν οἰκονομικὴ ἱστορία τοῦ συγχρόνου κόσμου.
Τὰ συναλλακτικὰ ἤθη ἔχουν περάσει σὲ νέες διαστάσεις, ὅπου ἐπιβραύεται τὸ χρέος, ἡ σπατάλη καὶ ἡ ἀσυνέπεια.
Αὐτὸ εἶναι ἴσως τὸ πιὸ σημαντικὸ γεγονός, τοῦ ὁποίου τὶς πραγματικὲς διαστάσεις δὲν ἔχουμε ἀκόμη ἀντιληφθεῖ.
Συνέχεια
Σημερινὸ διαφημιστικὸ τῆς τραπέζης Πειραιῶς…
Σὲ δύο-τρία χρόνια θὰ ἔχουμε καινούργιες φωνὲς ἀπογνώσεως… Συνέχεια
Καὶ γιὰ νὰ ἔχουμε καλὸ ἐρώτημα.
Ἀπό ποῦ κι ὡς ποῦ οἱ φαλιρισμένες ἑλληνικές τράπεζες ἐξακολουθοῦν καί παρέχουν προγράμματα ἀποκτήσεως αὐτοκινήτων, μέ ἀποπληρωμή τοῦ ἁγιόυ πούτσ@υ;
Τίτλοι σελίδων.
«…Το Eurogroup αναγνωρίζει ότι για ένα εξαιρετικά μεγάλο χρονικό ορίζοντα δεν μπορεί να υπάρχουν προβλέψεις για την αξιολόγηση της βιωσιμότητας του χρέους, αλλά μόνον υποθέσεις, με δεδομένο τον αρκετά μεγάλο βαθμό αβεβαιότητας για τις μακροοικονομικές εξελίξεις. (1)
Σὲ μίαν χώρα, καὶ χρεωκοπημένη ἐπισήμως, ἀλλὰ καὶ μὲ μόνιμα, σὲ βάθος χρόνου, ἐλλειμματικὸ ἐμπορικὸ ἰσοζύγιον, ποὺ δὲν παράγει οὔτε κἂν τὰ τρόφιμα ποὺ καταναλώνει καὶ ποὺ προσπαθεῖ νὰ σωθῇ μόνον μὲ ἐσωτερικὴ ὑποτίμησι, τὸ ἐρώτημα δὲν εἶναι ἐὰν θὰ κλείσουν ἐπιχειρήσεις ποὺ ἐμπορεύονται εἰσαγόμενα καταναλωτικὰ ἀγαθὰ καὶ βασίζουν (ὀρθότερα ἐβάσιζαν) τὶς πωλήσεις τους κυρίως στὸν καταναλωτικὸ δανεισμό, ἀλλὰ τὸ πότε.
Τὸ κλείσιμό τους μάλιστα εἶχε σχεδιασθεῖ (ἀνομολογήτως, βεβαίως) ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ πρώτου μνημονίου. Συνέχεια
