Ὁ Ἥρως Ὑποπλοίαρχος Τσομάκης Ἐλευθέριος

Ὁ Ἥρως Ὑποπλοίαρχος Τσομάκης Ἐλευθέριος1

Ήταν ο διοικητής της Ναυτικής βάσεως στην Κερύνεια το 1974 με βάση το κάστρο της πόλεως.
Γεννήθηκε στην Καλλιθέα Αττικής στις 26/9/1944 και σκοτώθηκε για την πατρίδα του στις 20/7/1974 στην Κύπρο.

Ο Τσομάκης είναι ο πρώτος Αξιωματικός του Π.Ν. προερχόμενος από την Σ.Ν.Δ. μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος έδωσε την ζωή του μαχόμενος κατά εχθρού, σε έναν άνισο και εκ προοιμίου χαμένο αγώνα, πιστός στον όρκο τους προς την Πατρίδα και τις παραδόσεις του Ναυτικού μας. Μαζί του έπεσαν και τα υπόλοιπα οκτώ από τα εννέα μέλη του πληρώματος της Τ3.
Η θυσία τους ελάχιστα έχει γίνει γνωστή στο πανελλήνιο. Η Πατρίδα μετά τον θάνατό του απένειμε μόνο τον επόμενο βαθμό του Πλωτάρχου και καμμία τιμητική διάκριση και μόλις το 2009 τον βαθμό του Αντιναυάρχου.

Ὁ Ἥρως Ὑποπλοίαρχος Τσομάκης Ἐλευθέριος2

Με πρωτοβουλία της οικογενείας του και των συμμαθητών του, της τάξεως του 1961 της Σ.Ν.Δ., η γλύπτρια κυρία Μαίρη Παπακωνσταντίνου φιλοτέχνησε δύο ορειχάλκινες προτομές, οι οποίες στήθηκαν η μία στο μνημείο πεσόντων στην Διοίκηση Ταχέων Σκαφών και η άλλη στον προαύλιο χώρο του Ναυτικού Μουσείου Ελλάδος.

Η Κυπριακή Δημοκρατία τον έχει τιμήσει δεόντως και έχει δώσει το όνομά του σε πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού της.

Ὁ Ἥρως Ὑποπλοίαρχος Τσομάκης Ἐλευθέριος3

Ο Τσομάκης στα τριάντα του χρόνια πέρασε στον Πάνθεον των ηρώων, άξιος συνεχιστής των θυσιών των προκατόχων του.
Ο Ελευθέριος Τσομάκης στις 24 Ιουλίου 1974 θα αναχωρούσε από την Κύπρο γιατί τελείωνε η δίχρονη θητεία του στην Κύπρο που είχε αγαπήσει τόσο πολύ.

Ὁ Ἥρως Ὑποπλοίαρχος Τσομάκης Ἐλευθέριος4

Στις 19 Ιουλίου 1974 το μεσημέρι είπε τις ανησυχίες του και ότι ήθελε να βάλουν στους δύο βορείους πύργους τα δύο αντιαεροπορικά τύπου Οέρλικον που ήταν και η θέση τους. Οι βάσεις των δύο αντιαεροπορικών Οέρλικον ήταν τοποθετημένες και έτοιμες με μπετόν. Στους Νοτίυς πύργους του κάστρου ήταν τοποθετημένα δύο Μπράουνιγκ 50 χιλ.
Ο ίδιος ο Τσομάκης έδωσε άμεση διαταγή για επάνδρωση όλων των πύργων, πράγμα που έγινε.
Στις 5 το απόγευμα της ιδίας ημέρας δηλαδή Παρασκευή 19 Ιουλίου 1974, κατέβηκε στον χώρο ελλιμενισμού των δύο τορπιλακάτων Τ1 και Τ3 και άρχισε να τις επιθεωρεί και να τις προετοιμάζει για μάχη, τόσον αυτές όσο και τα πληρώματα.
Μάλιστα έδωσε και διαταγή να είναι έτοιμες ακόμη 4 τορπίλες και οι ναύτες τις ετοίμασαν.
Στις τρείς το πρωί του Σαββάτου 29 Ιουλίου 1974 πήρε την εντολή να είναι σε άμεση ετοιμότητα και αμέσως ο Τσομάκης ενημέρωσε τον Συνταγματάρχη Μιχόπουλο, Διοικητή Φρουράς Κερύνειας.
Στις 5.05πμ βγήκε έξω να αντιμετωπίσει τον τουρκικό στόλο. Γνώριζε ότι είναι αυτοκτονία. Μα ο Τσομάκης γνώριζε την θυσία του Αυξεντίου. Η Τ3 με τον Τσομάκη και με το ηρωικό πλήρωμά της πήρε πορεία για να κτυπήσει με τις δύο τορπίλες της τον τουρκικό στόλο. Η άλλη η Τ1 ακολουθούσε πιο πίσω σε πορεία αναμονής. Η τουρκική αεροπορία κτύπησε πρώτα την Τ1, η οποία έπαθε σοβαρές βλάβες στην μία μηχανή και στο πηδάλιο και ακυβέρνητη προσάραξε στην παραλία στο Καράκουμι –Βόσπορο.
Η Τ3 με τον Τσομάκη δεν πτοήθηκε και ετοιμάζετοο να πάρει θέση βολής όταν κτυπήθηκε από αεροπορία και από τα πυροβόλα του τούρκικου αντιτορπιλικού και κομματιάσθηκε. Χάθηκαν όλοι εκτός από έναν υπαξιωματικό τον Μαγέτο, ο οποίος βγήκε στην στεριά μετά από πέντε ώρες.

Στις 5 και 30, η Τ-3 εκτελώντας συνεχώς ελιγμούς πλησιάζει σε απόσταση βολής τα εχθρικά πλοία μέσα σε κόλαση πυρός από αέρα και θάλασσα. Καθώς είναι έτοιμη να εξαπολύσει τις τορπίλες της δέχεται καίριο και συντριπτικό πλήγμα από ρουκέτα αεροσκάφους F-4 και βυθίζεται. Ο Χρίστος Καρεφυλλίδης από την Κερύνεια και ο Νίκος Δεριζιώτης ή Διακάκης από την Αθήνα (ο οποίος πριν η τορπιλάκατος δεχθεί το μοιραίο αεροπορικό πλήγμα πρόλαβε να καταρρίψει δύο τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη), ευρίσκονται στην θάλασσα ελαφρά τραυματισμένοι και προσπαθούν κολυμπώντας να προσεγγίσουν την πλησιέστερη ακτή, οπότε ένα αεροσκάφος εκτελεί βύθιση και τους πολυβολεί.

Στην θέση τους πλέον δεν υπάρχει κάτι που να μαρτυρά την ύπαρξή τους, υπάρχει μόνο μια τεράστια κατακόκκινη κηλίδα. Την τραγική αυτή σκηνή παρακολουθούσε γαντζωμένος στα συντρίμμια της τορπιλακάτου, ανήμπορος να αντιδράσει, ο Αρχικελευστής Σταύρος Διονύσιος Μαγέτος, από την Καλαμάτα, ο μοναδικός που διασώθηκε από το πλήρωμα της Τ-3, ο οποίος παρά τα πολλαπλά σοβαρά τραύματά του, κατάφερε κολυμπώντας, μετά από πέντε ώρες, να βγει στην στεριά.

Είναι σε όλους γνωστό ότι οι τορπιλάκατες δρουν υπό την κάλυψη άλλων μεγάλων σκαφών του ναυτικού, γιατί όταν ρίξουν τις τορπίλες τους, εκτός από την ταχύτητά τους δεν έχουν οποιοδήποτε άλλο όπλο για άμυνα εκτός από ένα αντιαεροπορικό. Μόνο αυτό είχαν οι Τ1 και Τ3. Αυτό και την μεγαλοψυχία των πληρωμάτων τους.
Αυτός ήταν ο Τσομάκης, Τα περιττά λόγια περισσεύουν.
Η ΘΥΣΙΑ του Τσομάκη και των ανδρών του είναι εφάμιλλη της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Η Ναυτική Διοίκηση Κύπρου μετά από χρόνια και μετά από αρκετό παρασκήνιο και παρακάλια έδωσε το όνομα του σε ένα περιπολικό σκάφος της.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του.
Το Ελληνόψυχο πλήρωμα της Τ3 ,που θυσιάσθηκε ΥΠΕΡ ΒΩΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙΩΝ, αποτελείτο από τους πιο κάτω:

Υποπλοίαρχος Τσομάκης Ελευθέριος
Αρχικελευστής Βυτουλαδίτης Λεωνίδας
Κελευστής Καρέτσος Κυριάκος
Ναύτης Κουτσουράδης Ελευθέριος
Ναύτης Δεριζιώτης Στιβακτάς
Ναύτης Καρεφυλλίδης Χριστος
Ναύτης Φιερός Φοίβος
Κελευστής Μαγέτος ( διασωθείς από την Τ3).

Ὁ Ἥρως Ὑποπλοίαρχος Τσομάκης Ἐλευθέριος5

Επιμέλεια η ανιψιά του,
ΤΣΟΜΑΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ του Δημητρίου
E-mail: [email protected]

(Visited 281 times, 1 visits today)




Leave a Reply