Τὸ νὰ μποροῦμε, κάθε μας στιγμή, ὅποιες κι ἐὰν εἶναι οἱ ἐξωτερικὲς συνθῆκες, νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν ἴδια τὴν στιγμή μας, εἶναι τὸ μέγιστον ποὺ μπορεῖ ὁ Ἄνθρωπος νὰ ἐπιτύχῃ.
Αὐτὸ γιὰ νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε ὅμως προαπαιτεῖται νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ ἐφήμερον, τὴν ματαιότητα, τὴν στιγμιαία μας, σὲ σχέσιν πάντα μὲ τὸν κόσμο μας, ὕπαρξίν μας. Οὐδεὶς μᾶς ἐγγυᾶται πὼς θὰ εἴμαστε ἐδῶ κι αὔριο.
Αὐτὸ ποὺ τώρα πράγματι ἔχουμε, καλό, κακό, ὄμορφο, ἄσκημο, μεγάλο ἤ μικρὸ εἶναι καὶ τὸ μοναδικό!
Αὐτὸ ποὺ κρατᾶμε στὰ χέρια μας, τὸ ΤΩΡΑ μας, εἶναι ἡ ζωή μας!!!
Ἡ στιγμή, ποὺ τόσο εὔκολα ἀφήνουμε νὰ χάνεται, διότι ἴσως νὰ πιστεύουμε πὼς θὰ ξανά-ἔχουμε τὴν εὐκαιρία μας, εἶναι τὸ «κλειδί» μὲ τὸ ὁποῖον μποροῦμε νὰ «ξεκλειδώσουμε» κάθε φυλακή.
Δὲν ὑπάρχει τὸ αὔριο, διότι ἀκόμη ΔΕΝ ἦλθε.
Δὲν ὑπάρχει τὸ χθές, διότι πέρασε…
Μόνον τὸ τώρα, τὸ ἐδῶ, τὸ ὑπάρχον.
Ἄς μὴν τὸ ἀφήνουμε νὰ χάνεται…
Οὐδεὶς μᾶς βεβαιώνει πὼς θὰ τὸ ξαναβροῦμε…
Ἀποποίηση εὐθύνης
Οἱ συντάκτες τῶν ἄρθρων ἀποδέχονται ὅτι φέρουν τὴν ἀποκλειστικὴ εὐθύνη γιὰ τὴ νομιμότητα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ὀρθότητά του περιεχομένου τῶν ἄρθρων τους, ἀπαλλάσσοντας τὸ filonoi.gr ἀπὸ ὁποιανδήποτε σχετικὴ εὐθύνη.