Ἴσως νὰ μὴν τολμῶ νὰ τὸ πιστέψω αὐτό, μὰ ναί, εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον δική μου ὑπόθεσις τὸ ἐὰν θὰ εἶναι καλὴ ἤ κακὴ ἡ ἡμέρα μου.
Καὶ συμβαίνει αὐτὸ διότι τὰ πάντα γύρω μου τὰ βλέπω μὲ τὰ δικά μου μάτια. Τὸ ἐὰν τὰ μάτια μου θὰ εἶναι θολὰ ἤ καθαρὰ ὅμως εἶναι δική μου ἀπόφασις.
Ἀρεσκόμεθα, ὡς ἄνθρωποι, νὰ μετακινοῦμε τὶς δικές μας εὐθύνες σὲ ὁ,τιδήποτε ἀδυνατοῦμε νὰ ἐλέγξουμε.
Ὅμως αὐτὸ ποὺ ξεχνᾶμε, πάντα, εἶναι πὼς τὰ μόνα ποὺ δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ μᾶς κλέψῃ εἶναι τὸ Φῶς, ὁ Ἥλιος, τὸ Χαμόγελο, οἱ Ἀνθρώπινες Σχέσεις μας, ἡ Ἐπικοινωνία μας, τὰ Ὄνειρά μας…
Ἴσως νὰ μᾶς λεηλατήσῃ τὴν τσέπη, νὰ μᾶς ἁρπάξῃ τὸ σπίτι, νὰ μᾶς πετάξῃ στὸν δρόμο τὴν οἰκογενειά μας, νὰ μᾶς σιδηροδέσῃ μὲ ἄσπαστες ἁλυσίδες, νὰ μᾶς κομματιάζῃ σιγὰ σιγά, νὰ μᾶς διατηρῇ σὲ κατάστασιν τρομοκρατίας, μὰ στὴν πραγματικότητα δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς ἀπειλήσῃ κάτι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀξίζει νὰ προστατεύουμε καὶ ποὺ κυριολεκτικῶς μᾶς ἀνήκουν. Κι αὐτὰ τὰ τόσο σημαντικά, τὰ τόσο μοναδικά, εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς ὀμορφαίνουν τὴν κάθε ἡμέρα.
Ὁ Ἄνθρωπος, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, τελοῦσε ὑπὸ διωγμόν.
Τὰ μόνα ποὺ τοῦ ἐμφυσοῦσαν πάντα νέες δυνάμεις εἶναι αὐτὰ ποὺ οὐδέποτε κατάφεραν νὰ τοῦ ἁρπάξουν. Καὶ σὲ αὐτὰ βασιζόμενος, πάντα, σὲ ὅλες τὶς στιγμὲς τῆς ἱστορίας, στέκονταν ἡ πηγὴ τῆς δυνάμεως ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ σταθῇ κάποιος στὰ πόδια του καὶ νὰ ξανα-ξεκινήσῃ τὰ πάντα, σὲ νέες βάσεις, μὲ πιὸ γερὰ θεμέλια.
Ἔτσι καὶ τώρα…
Ἀν τὶ νὰ κυττᾶμε τὴν συμφορά, ποὺ μᾶς ἐπιβάλλουν νὰ κυττᾶμε, ἄς δοῦμε, γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, τὴν δημιουργικότητα, τὸν ἐπαναπροσδιορισμὸ καὶ τελικῶς τὴν Νίκη. Ὅσο περισσότεροι τὸ τολμήσουν αὐτό, τόσο πιὸ γρήγορα θὰ ἔλθουν τὰ ἀναγκαῖα ἀποτελέσματα.
Ἀποποίηση εὐθύνης
Οἱ συντάκτες τῶν ἄρθρων ἀποδέχονται ὅτι φέρουν τὴν ἀποκλειστικὴ εὐθύνη γιὰ τὴ νομιμότητα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ὀρθότητά του περιεχομένου τῶν ἄρθρων τους, ἀπαλλάσσοντας τὸ filonoi.gr ἀπὸ ὁποιανδήποτε σχετικὴ εὐθύνη.