Γιὰ νὰ εἴμαστε ἀκριβεῖς καὶ νὰ μὴ χανόμεθα σὲ ἀποπροσανατολιστικὲς συζητήσεις, γιὰ τὸ ἐὰν «ὁ κάθε πρόεδρος τῆς δημοκρατίας» εἶχε δικαίωμα νὰ πιστεύῃ, γιὰ τὸ ἐὰν ἡ πίστις του εἶναι δικό του θέμα ἤ ὄχι, γιὰ τὸ ἐὰν μὲ τὴν ἐπίδειξι τῆς πίστεώς του δημοσίως προσβάλῃ τοὺς μισοὺς ποὺ δὲν πιστεύουν, ἐπειδή, δῆθεν, πρέπει νὰ εἶναι οὐδέτερος, γιὰ νὰ τοὺς ἐκπροσωπῇ ὅλους κλπ κλπ κλπ, νὰ ποῦμε ὅτι τὸ πρόβλημα τοῦ ἀγαπητοῦ Πάκη, δὲν εἶναι αὐτὸ καί, κακῶς, οἱ κουβέντες παίρνουν τέτοιον δρόμο.  Συνέχεια →