αὐτό ἤθελαν τά ἀφεντικά σου ΚΑΡΙΟΛΗ;
νά πετάξῃς ἔξω ὅ,τι σοῦ χαλάει τήν σούπα καί νά κάνῃς παιχνίδι μόνος σου; Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Πάει κι ὁ Τσίπρας;
Χάσαμε τήν πρωθυπουργάρα μας;
Καί τί θά κάνουμε δίχως του τώρα πιά;
Νά φοβηθοῦμε ἤ νά χαροῦμε;
Αὐτὸ ποὺ μοῦ ἔμεινε ἀπὸ ὅλο αὐτὸ τὸ θεατρικὸ παραλήρημα εἶναι τὸ πόσο κακὸς ἠθοποιὸς εἶναι ὁ ἐν λόγῳ κουδουνισμένος.
Ἔχω ἀκούσει, δεῖ, παρατηρήσει δεκάδες πολιτικούς, Ὅλοι, ἄλλος λιγότερο κι ἄλλος περισότερο κάπως τὸ …παίζουν, ὥςτὲ νὰ μὴν φαίνονται στὸ κοινό τους τόσο «δῆθεν» καὶ ψεύτικοι.
Ὁ Τσίπρας οὔτε κἄν αὐτὸ μποροῦσε… Συνέχεια
Μετανάστες καὶ Πρόσφυγες…
Δύο λέξεις γνωστὲς σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες. Δύο λέξεις ἴδιες ἀλλὰ καὶ τοσο διαφορετικές. Δύο λέξεις γεμάτες δάκρυα, πόνο κι αἷμα.
Σήμερα ἦλθα πιὸ κοντὰ σὲ ἐκείνα ποὺ μολογούσαν οἱ παλαιοὶ καὶ διαβάζαμε στὰ βιβλία. Πέρασα μίαν ἡμέρα μὲ τὸν γηραιότερα καὶ μὲ τὸν νεώτερο πρόσφυγα ἀπὸ τὸ Κομπάνι τῆς Συρίας.
Δύο διαφορετικὲς ἱστορίες μὲ τὴν ἰδίαν ἀφετηρία.
Ὁ μικρὸς γεννήθηκε στὶς 5 Αὐγούστου στὸν ἀφρὸ τοῦ κύματος, στὴν Κάλυμνο. Τυχερὸς μέσα στὴν ἀτυχία του καὶ φασκιωμένος τὴν Μοίρα του τραβᾶ γιὰ τὴν ζωὴ ποὺ ξημερώνει, ἔστῶ καὶ μὲ κακοκαιρία…
Μουχαμᾶτ 75 ἐτῶν
Σκοτώθηκε ἡ γυναῖκα του ἀπὸ τὴν τουρκικὴ ἀεροπορία κι ἔφυγε πρόσφυγας στὸ ἄγνωστο, ψάχνοντας γιὰ τὰ παιδιά του κάπου στὴν Εὐρώπη…
Στὸ καράβι ἀπὸ τὴν Κῶ γιὰ τὸν Πειραιᾶ τοῦ ἔκλεψαν τὶς οἰκονομίες ! Συνέχεια ἐρωτᾶ τὸν θεό του, κλαίγοντας, τί ἔφταιξε καὶ τὸν κυνηγᾶ ἔτσι…
Δὲν εἴμαστε λαθρομετανάστες, μοῦ λέει ὁ μεταφραστής, πρόσφυγες εἴμαστε κυνηγημένοι ἀπὸ τοὺς τζιχαντιστὲς καὶ τοὺς Τούρκους.
Στὸν τόπο μας ἤμασταν νοικοκυραῖοι, συμπληρώνει μὲ ἔμφαση…..
Κάτι μοῦ θυμίζει αὐτό… Κι ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος οὐδέποτε εἶναι λαθραῖος, ἂς δείξουμε ὅτι θυμούμεθα τὴν ἱστορία μας. Μὴ τὰ βάζουμε ὅλα σὲ ἕνα τσουβάλι, γιατί, ἐπάνω ἀπὸ ὅλα, εἴμαστε ἄνθρωποι.
Καληνύκτα.
Ἀγγελόπουλος Περικλῆς
Κι ἀπὸ τότε ἔγινες …πουτ@ν@ εὐκαιρίας!!!
ἤμουν μιὰ νύκτα βροχερὴ μαζύ σου στὸ Παρίσι …λίγο πρὶν ἀπ’ τὴν κρίση…
μὲ εἶχες πάρει ἀγκαλιὰ καὶ γκρίνιαζες θυμᾶμαι… σουβλάκια γιὰ νὰ φᾶμε …
τσατίστηκα…
σὲ μάλωσα…
σοῦ ‘πα: «μὴν κλαῖς χοντρέ… γιὰ βόλτα θὰ σὲ πάω στὸ Ile de la Cite…»
Συνέχεια
Ἕνα σκασμένο μπαλόνι…
Δύο παιδάκια ἔπαιζαν μὲ ἕνα μπαλόνι, ποὺ προηγουμένως εἶχαν γεμίση μὲ νερό.
Τὰ παρατηροῦσα ἀφηρημένη…
Κάποιαν στιγμὴ τὸ μπαλόνι ἔπεσε κάτω κι ἔσκασε…
Τὰ παιδάκια τὸ παράτησαν ἐκεῖ… Ἡ μητέρα τους καὶ ὁ πατέρας τους δὲν εἶπαν καὶ δὲν ἔκαναν κάτι, γιὰ νὰ τὸ μαζέψουν…
Τὰ παιδάκια ἔφυγαν…
Ἔμεινα, ἀκόμη ἀφηρημένη, νὰ κυττῷ ἐκεῖνο τὸ μπαλόνι. Συνέχεια
Κάποιαν στιγμὴ ΔΕΝ θὰ ὑπάρχη κάτι ποὺ θὰ φοβᾶμαι μὴ τὸ χάσω…
Ἡ οἰκονομικὴ ζημία λόγῳ τῆς ὁποίας καλοῦμαι νὰ πληρώνω ἐφ’ ὅρου ζωῆς τὴν νύφη
ἐγὼ καὶ τὰ παιδιά μου,
εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς μαλακισμένης πολιτικῆς τοῦ κάθε πούστη ποὺ ἀνέλαβε τὴν ἐξουσία.