Ναί, ἡ πόλις εἶναι ἔνας ζωντανὸς ὀργανισμός.
Τὸ κέντρο της εἶναι ἡ καρδιά του, τὰ κτίρια καὶ οἱ δρόμοι εἶναι τὸ σῶμα του, τὰ δίκτυα τῶν ὑπολογιστῶν, τὰ Πανεπιστήμια, οἱ βιβλιοθῆκες καὶ τὰ σχολεῖα εἶναι τὸ μυαλό του, ἡ ἀγορὰ εἶναι τὸ πεπτικὸ τοῦ σύστημα, οἱ ἀποθῆκες εἶναι τὸ στομάχι του, τὰ πάρκα καὶ τὰ ἄλση εἶναι ὁ πνεύμονάς του, τὸ ἠλεκτρικὸ ῥεῦμα εἶναι τὸ αἷμα του, τὰ τηλέφωνα εἶναι τὰ αὐτιά του, οἱ τηλεοράσεις Συνέχεια
Δὲν μὲ πειράζει (τώρα πιά) ποὺ λὲν ΜΟΝΟΝ ψέμματα…
Οὔτε μὲ πειράζει (τώρα πιά) ποὺ εἶναι κουδουνίστρες τρισάθλιες καὶ βρωμερές…
Οὔτε μὲ πειράζει (τώρα πιά) ποὺ ἀκόμη κρατοῦν αὐτὲς τὶς κυβερνητικὲς θέσεις…
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς λίγες εἶναι οἱ ὧρες τους στὶς καρέκλες αὐτές…
Δὲν θὰ σᾶς προδόσω ποτέ…
Ὅ,τι λέμε ἰσχύει γιὰ πάντα…
…καὶ τὰ παραμύθια τῆς Χαλιμᾶς!
Τώρα που η ελευθερία μου αξίζει όσο ένα νόμισμα που χωράει στον κάθε κουμπαρά του κόσμου, μπορώ να λέω ότι σε αυτήν την χώρα δεν υπήρξα τόσο πατριώτης όσο θα έπρεπε. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι αυτή η χώρα μπορεί να κρατηθεί σίγουρη όχι από τον λαό της, αλλά από έναν φράκτη. Τὸ Ηρῶον στὰ Ἀνώγεια…
Συνέχεια
Διαβάζοντας καθημερινῶς τὰ εἰδησεογραφικὰ δελτία τελικῶς καταλήγω στὸ συμπέρασμα πὼς ἐτοῦτος ὁ τόπος παράγει ἤ μεγάλους ἥρωες («κορόιδα») ἤ μεγάλους προδότες. Κι ἐπίσης συνειδητοποιῶ πὼς οἱ ἥρωες («κορόιδα») διαρκῶς μειώνονται σὲ ἀριθμό, ἀπελπισμένοι ἴσως ἀπὸ τὴν ὅλο καὶ πιὸ μεγάλη ἐξάπλωσιν τῶν γραικύλων…
Οὐσιαστικῶς δῆλα δὴ οἱ ἥρωες-«κορόιδα», ποὺ μᾶλλον ἀπελπίσθησαν, ὑπεχώρησαν ἀρκούντως, πρὸ κειμένου νὰ δόσουν περισσότερο χῶρο καὶ τόπο στοὺς προδότες. Κι ἔτσι σήμερα ἀρκούμεθα σὲ διαπιστώσεις ποὺ ἁπλῶς μᾶς ἀποκαλύπτουν τὸ μέγεθος τῆς κατάντιας. Συνέχεια
