Γιατὶ ψηφίζω «ΣΥΡΙΖΑ».

Μὲ τὸν Σύριζα μὲ δένουν πολλά.
Λίγο ὅ,τι κάποτε ἤμουν ἀριστερός, λίγο ὅ,τι κάποτε ἤμουν στὸν «Ῥῆγα», λίγο ὅ,τι κάποτε ἤμουν πασόκος, λίγο ὅ,τι κάποτε ἤμουν νεοδημοκράτης, λίγο ὅ,τι κάποτε ἤμουν κολλητὸς τοῦ Τατσοπούλου, λίγο ὅ,τι κάποτε ἤμουν ὁλιγαρκὴς καὶ δὲν ζητοῦσα πολλά, λίγο ὅ,τι μετὰ τὸν Ἀνδρέα ἔψαχνα γιὰ νέον ἡγέτη…
…καὶ ἄλλα πολλά!

Συνέχεια →

Σοβαρὴ στήριξις!!!


Τὴν στήριξη τῆς …«σημαντικῆς» προσωπικότητος (Πέπη Τσεσμελῆ) ἐξησφάλισε τὸ Ποτάμι τοῦ Μπόμπολα (Σταῦρος Θεοδωράκης)….

Ὁ κατήφορος τῆς ἀστικῆς δημοκρατίας συνεχίζεται …. Συνέχεια →

Ἡ ἀξία τῆς δημιουργίας.

Ἡ ὀμορφιὰ εἶναι ἀποτέλεσμα δημιουργικότητος. Εἶναι ἀντικειμενικὴ καὶ οὐδέποτε ἀφαιρετική.
Εἶναι ἀποτέλεσμα ἐπιστημονικῆς γνώσεως, συνειδητότητος, εὐσυνειδησίας, ἀνθρωπιᾶς καὶ πολιτισμοῦ.
Οἱ κατασροφεῖς της πάντα στεροῦνται αὐτῶν τῶν προνομίων τῆς …δημιουργίας τοῦ κάλλους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μισοῦν τὴν ὀμορφιὰ καὶ νὰ κάνουν στόχο ζωῆς τους τὴν καταστροφή.

Τὸ νὰ θέλῃς νὰ δημιουργήσῃς, γενικῶς, διότι ὅλες οἱ δυνάμεις μέσα σου σὲ ὀδηγοῦν σὲ αὐτό, εἶναι κάτι ποὺ σὰν λαὸς τὸ γνωρίζουμε… Τὸ ἔχουμε βιώσει σὲ πολλὲς περιόδους τῆς ἱστορίας μας…
Καὶ πάντα, μέσα ἀπὸ κάθε δυσκολία, ὄχι μόνον καταφέραμε νὰ ἐπιβιώσουμε, ἀλλὰ καὶ νὰ δημιουργήσουμε.
Ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τὶς στάκτες ἔχουμε καταφέρει νὰ προβάλουμε τὰ …διαμάντια. Συνέχεια →

Ἡ ἀρετὴ σημαίνει…

Κατὰ Ἀριστοτέλη ἡ ἀρετὴ εἶναι ἀνάγκη, μοναδικὴ ἐπιλογή, στόχος τῆς ἀνθρωπότητος.

Κατὰ Δημητράκο ὅμως μαθαίνουμε πὼς ἡ ἀρετὴ εἶναι ἡ τελεία σωματικὴ διάπλασις, ἡ ὡραιότης καὶ γενικῶς ἡ τελειότης. Εἶναι ἐπίσης ἡ ὑπεροχὴ καὶ ἡ ἀνδρεία. Αἱ ἀρεταὶ εἶναι αἱ γενναῖαι πράξεις, τὰ προτερήματα.
Ἐπίσης ἀρετὴ σημαίνει ἡ ὑπόληψις, ὁ δόξα, ἡ εὐδοκίμησις καὶ ἡ θεάρεστος πράξις. Συνέχεια →

«Δαγκωτό» Σοφία!!!

Τὴν πατήσατε!!! γιὰ τὴν κυρά-Σοφία δὲν ἔχω νὰ πῶ κάτι…
Τὰ λέει ὅλα ἡ σιωπή…
Ἁπλᾶ τὴν «ἐπόσταρα» γιὰ νὰ σᾶς τὴν σπάσω…

Συνέχεια →

Γιατί ψηφίζω «Χρυσῆ Αὐγή»…

Ἡ σχέσις μου μὲ τὴν «χρυσῆ αὐγὴ» ἄρχισε ὅταν ἔπεσε στὰ χέρια μου τὸ βιβλίου τοῦ Νικολάου Ἐξάρχου (τοῦ Μιχαλολιάκου καλὲ) «Adolf Hitler, 1945», ποὺ τὸ ἐδιάβασα μονοροῦφι θυμᾶμαι. Τότε κατάλαβα τί παραμύθια μοῦ ἐσέρβιριζαν τόσα χρόνια γιὰ τὸν ἅγιον ἐκεῖνον ἄνθρωπο τὸν Χίτλερ… …

Τὸν ἔνοιωσα…
Τὸν ἀγάπησα… Συνέχεια →