Γερμανικά ορύγματα, επί Κατοχής, προς αναζήτησιν βωξίτου, στο Ακραίφνιο Βοιωτίας…
Άλλη μια επέτειος της 28ης Οκτωβρίου πέρασε, και μαζί με τις παρελάσεις, οι δημοσιογράφοι ξαναθυμήθηκαν το θέμα των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα… Έγιναν εκπομπές[1], γράφηκαν άρθρα…
Μίλησαν, σοφοί και άσχετοι, γνώστες και μη, αστέρες και διάττοντες, όψιμοι και παλαιοί, αριστεροί και δεξιοί, διορισμένοι και αυτόκλητοι… Παρακολούθησα όσες περισσότερες απ’ αυτές τις εκπομπές μπόρεσα…
Ως συγγραφέας τριών σχετικών βιβλίων[2], έχω ίδιον ενδιαφέρον…
Μίλησαν, σοφοί και άσχετοι, γνώστες και μη, αστέρες και διάττοντες, όψιμοι και παλαιοί, αριστεροί και δεξιοί, διορισμένοι και αυτόκλητοι… Παρακολούθησα όσες περισσότερες απ’ αυτές τις εκπομπές μπόρεσα…
Ως συγγραφέας τριών σχετικών βιβλίων[2], έχω ίδιον ενδιαφέρον…
Ἕνα βῆμα τὴν φορά.
Όλοι το τελευταίο διάστημα περπατώντας στους δρόμους – ειδικά αργά το βράδυ ή νωρίς το πρωί – συναντάμε καθημερινά δίπλα μας αστέγους, που ταλαιπωρημένοι και πεινασμένοι, αλλά παράλληλα με μια ευδιάκριτη υπερηφάνεια, κλείνουν για λίγο τα μάτια τους, όπου βρουν λίγο απάγκιο, μη μπορώντας να βλέπουν αυτό το απάνθρωπο και εν τέλει απαράδεκτο κράτος, αλλά δυστυχώς και αυτή την υποκριτική κοινωνία μας.