Τὴν δύναμίν μας…
Τὴν ἀλήθεια…
Τὶς λεπτομέρειες…
Τοὺς ἑαυτούς μας… Συνέχεια →

Ἢ θὰ ἐπιλέξουμε νὰ ἀγωνισθοῦμε καὶ νὰ κερδίσουμε τὸ δικαίωμά μας στὴν ζωή, ἢ θὰ ἀπαλλάξουμε τὸν πλανήτη ἀπὸ τὸ βάρος μας. Συνέχεια →

Ἐὰν πιστεύουμε πὼς ζοῦμε, καλὸ εἶναι νὰ …προσγειωθοῦμε ἀνωμάλως σὲ μίαν πεζοτάτη πραγματικότητα, ποὺ κάθε στιγμὴ μᾶς ἀποδεικνύει πὼς αὐτὸ τὸ …ἄθλημα ὄχι μόνον δὲν τὸ κατέχουμε, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον καὶ τὸ ἀποφεύγουμε. Συνέχεια →

Πολλὲς φορὲς εἶναι δύσκολο νὰ παραδεχθοῦμε πὼς εἴμαστε οἱ χειρότεροι ἐχθροὶ τοῦ ἑαυτοῦ μας.
Στὴν οὐσία, ἡ συνειδητοποίησις αὐτὴ εἶναι τόσο ὀδυνηρή, ποὺ κάνουμε ὅ,τι εἶναι δυνατὸν γιὰ νὰ ἀποδείξουμε πὼς δὲν εἶναι ἀλήθεια.
Εἶναι πάντα ἡ μοῖρα, οἱ περιστάσεις καὶ ἡ κακὴ τύχη ποὺ ἀνατρέπουν καὶ τὰ πιὸ καλομελετημένα σχέδιά μας. Συνέχεια →

Ἡ Ἱστορία τοῦ πλανήτου μας ἔχει ἀποδείξη πὼς τελικῶς οἱ ἀνεξαρτήτως συμφερόντων φεουδαρχίες, οἱ κάθε εἴδους κι ἐκτάσεως αὐτοκρατορίες καὶ οἱ μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο (κι ὄνομα) δημιουργηθεῖσες «κομμουνιστικὲς (ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον) ἐνώσεις» εἶναι τόσο πρόσκαιρες καὶ τόσο ἐπίπλαστες, ποὺ τελικῶς σήμερα, κρίνοντας πάντα ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων, ἀντιλαμβανόμεθα τὸ πόσο ἀνόητοι ἦσαν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἐπίστευσαν πὼς θὰ βασιλεύουν αἰωνίως.  Συνέχεια →