Διαβιοῦμε σὲ ἕναν κόσμο τέτοιον, ὅπου μάθαμε νὰ «προσαρμοζόμεθα» τόσο, ὅσο νὰ «χωροῦμε» μέσα σὲ ὅλο καὶ στενότερα ὅρια. Ὅρια τέτοια ποὺ πλέον δὲν κρίνονται, δὲν ἐπανεξετάζονται καὶ διαρκῶς μᾶς ἀπομειώνουν τὰ πεδία δράσεως. Ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ ἀσφυκτικοῦ, μὲ αὐξητικὲς τάσεις πιέσεως, σκηνικοῦ, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι καὶ νὰ ἐπιβιώνουμε καὶ νὰ ἀνθέχουμε ἀλλὰ καὶ νὰ στηρίζουμε, κατὰ τὶς ἀνάγκες τους, τοὺς γύρω μας.

Τὸ ἀποτέλεσμα ὅμως ὅλης αὐτῆς τῆς διογκουμένης, δίχως ἀρχῆς καὶ τέλος, πιέσεως μᾶς ὑποχρεώνει νὰ περιορίζουμε ὅλο καὶ περισσότερο τὶς ἀληθεῖς μας ἀνάγκες. Ἀνάγκες ποὺ δὲν σχετίζονται μὲ τὶς κρατοῦσες ἀπόψεις, ἀλλὰ μὲ τὰ ὅσα ὁ ἑαυτός μας χρειάζεται ἀληθῶς, ἀλλὰ ἀδυνατοῦμε νὰ τοῦ προσφέρουμε. Ἀνάγκες τέτοιες ποὺ ἔως προσφάτως δὲν ὑποψιαζόμεθα ἀλλὰ ποὺ τώρα πλέον μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ ἐνσκύψουμε σὲ αὐτές, νὰ τὶς ἀναγνωρίσουμε, νὰ τὶς σεβασθοῦμε καὶ νὰ τοὺς ἐπιτρέψουμε νὰ ἐκφρασθοῦν. Μά πῶς θά συμβῆ τοῦτο ἐάν δέν ἀπαλλαγοῦμε ἀπό κάθε τί τεχνητό καί ἐπίκτητο; Συνέχεια →

Κάθαρσις ἀπὸ ἐδῶ ἀκούγεται…
Νὰ πᾷν οἱ κλέφτες στὴν φυλακή, ἀκούγεται παρὰ πέρα…
Νὰ ἐπιστραφοῦν τὰ κλαπέντα, ἀναμένουν πολλοί…
Νά, τέλος πάντων, μὲ κάποιον τρόπο, ἐὰν καὶ ὅσο εἶναι δυνατόν, νὰ διορθώσουμε αὐτὰ ποὺ ἔχουμε, τὰ χαλασμένα, τὰ βρώμικα, τὰ γκρεμίδια… Δῆλα δὴ αὐτὸ τὸ ἄῤῥωστο σῶμα, τὸ μολυσμένο, τὸ βρωμερὸ νὰ τὸ κρατήσουμε, γιὰ ὅσο τὸ δυνατόν, ζωντανό. Τάχα μου διότι μᾶς ἀπέδειξε (πῶς ἄρα γέ;) ὅτι δὲν εἶναι λάθος τὸ σύστημα ἀλλὰ αὐτοὶ ποὺ συμμετέχουν σὲ αὐτό, γιὰ νὰ τὸ στελεχώνουν.
Συνέχεια →

Γιὰ νὰ ξεκινήσῃ κάτι πρέπει νὰ τὸ ἐπιλέξουμε.
Ἐὰν ἡ ἀπόφασις εἶναι δική μας, τότε, ὅσες δυσκολίες καὶ νὰ ὑπάρξουν, μᾶλλον εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ τὶς ἀντιμετωπίσουμε καὶ νὰ τὶς ξεπεράσουμε.
Συνέχεια →