…δὲν κάνουμε κάτι, στὴν πλειοψηφία μας, γιὰ νὰ προλάβουμε τὶς ἐξελίξεις.
Θὰ πονέσουμε…
Θὰ κτυπηθοῦμε ἀλύπητα…
Θὰ πέσουμε τσακισμένοι, ἀδυνατώντας νὰ ξανὰ σηκωθοῦμε…
Θὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ φωτιὰ καὶ ἀτσάλι…
Θὰ χαθοῦμε ἢ θὰ χάσουμε ἀγαπημένους μας συντρόφους…
Μά, στὸν πόλεμο, ποὺ ἤδη ξεκίνησε, ὑπάρχουν πάντα θύματα.
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ἡ Ἐλευθέρια δὲν χαρίζεται. Κερδίζεται μόνον πληρώνοντας βαρειὰ τιμήματα καὶ μετρώντας ὑψηλὲς ἀπώλειες. Συνέχεια
Ἀνατολὴ… Δύσις…
Στὸν βοῤῤᾶ καὶ στὸν Νότο…
Τῆς ὀμορφιᾶς περίσσευμα!!!
Συνέχεια
Πρῶτα λοιπὸν θὰ ἀποφασίσουμε, μόνοι μας, τὸ ἐὰν ἀντέχουμε ἀκόμη λίγο (κι ἀκόμη λίγο… καὶ ἀκόμη… καὶ ἀκόμη…!!!) νὰ παραμένουμε φυλακισμένοι καὶ μετά, ἐὰν ἔχουμε κατανοήση πλήρως τὰ γιατί μας, τότε ναί, οἱ φυλακὲς εἶναι περιττές. Συνέχεια
«Οὐρανία, πολυτραγουδισμένη Ἀφροδίτη, […], Μητέρα τῶν Ἐρώτων…»
(Ἀπὸ τοὺς Ὀρφικοὺς Ὕμνους) Συνέχεια
«Ὑπάρχουν μόνον δύο ἡμέρς στὴν ζωή σου, μὲ τὶς ὁποῖες δὲν μπορεῖς νὰ κάνῃς κάτι.
Ἡ πρώτη ὀνομάζεται «ἐχθές» καὶ ἄλλη ὀνομάζεται «αὔριο»…» Συνέχεια
Καὶ ἀπέραντος κόπος.
Ποῦ ἀκριβῶς ὅμως εἴμαστε σήμερα;
Θέλουμε δὲν θέλουμε, τὸ σημεῖον ὅπου σήμερα στεκόμεθα εἶναι ἡ «ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ». Κοινῶς; Σὲ λίγο, πολὺ λίγο, καταῤῥέουν ὅλα κι ὅλοι ὁριστικῶς, μὲ ἀπίστευτα ὀδυνηρὸ τρόπο.
Καί, μεταξύ μας, ἔτσι πρέπει, διότι ἡ Ὕβρις ἐπερίσσευσε… Συνέχεια
