Τὸ παιδὶ καὶ τὸ ζωγραφισμένο λιοντάρι.

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας πλούσιος κτηματίας, που δεν είχε κανέναν άλλον στον κόσμο, παρά τον μονάκριβο γιο του. Ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ φοβητσιάρης, φοβόταν ακόμα και την ίδια του τη σκιά. Ένα βράδυ είδε ένα παράξενο όνειρο: πως το γιό του τον έφαγε ένα λιοντάρι. Ο κτηματίας φοβήθηκε πάρα πολύ κι επειδή δεν ήθελε το όνειρο αυτό να βγει αληθινό, κάλεσε τους καλύτερους μαστόρους κι έχτισε ένα σπίτι με πολλά δωμάτια, σωστό παλάτι.
Το μέγαρο αυτό όμως είχε τα παράθυρά του πολύ ψηλά, τις πόρτες του πάντα κλειδωμένες και περιστοιχιζόταν από έναν ψηλό φράχτη. Εκεί μέσα κρατούσε κλειδωμένο το μοναχογιό του ο κτηματίας. Και για να μη στενοχωριέται το παιδί, ο κτηματίας κάλεσε ένα σπουδαίο ζωγράφο και του ζήτησε να ζωγραφίσει όλους τους τοίχους του σπιτιού.

Συνέχεια →

Χωρὶς τὴν μοναχικότητα δὲν ὑπάρχει ζωή…

Τώρα ποὺ μεγάλωσα αἰσθάνομαι ὅτι ἀπὸ τὴν παιδικὴ στὴν ἐνήλικη ζωὴ μεσολαβεῖ ἔνα βῆμα, ἕνα καὶ μοναδικὸ βῆμα μοναχικότητος, ποὺ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ γίνουμε ὁ ἐαυτός μας.
Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ὁ ἐρημίτης καὶ ἡ γριὰ ἀρκούδα τῶν βουνῶν κουβαλοῦν πάντα μαζύ τους ἕνα νῆμα ποὺ τοὺς συνδέει μὲ τοὺς γονεῖς τους, μὲ τοὺς ἀγαπημένους τους τοὺς συγγενεῖς τους καὶ μὲ τις ἀναμνήσεις τῶν παιδικῶν τους χρόνων. Συνέχεια →

Ὕμνος εἰς τὴν Ὀργήν.

Η μεγαλύτερη οργή κρύβεται στην σιωπή. Κάθεται σε μία πολυθρόνα έχοντας κλείσει τις βαριές κουρτίνες αφήνοντας έξω το καλοκαίρι. Σηκώνεται κάθε πρωί και καθώς χτενίζει με βία τα μαλλιά της βλέπει στην βούρτσα τις λευκές τρίχες, απόδειξη ότι χρόνο πολύ ακόμα δεν έχει να ορθωθεί ως πρέπει. Φτιάχνει καφέ χτυπώντας καλά το καφεκούτι υπολογίζοντας την αυριανή δόση και ανάβει τσιγάρο κοιτώντας τον απέναντι τοίχο που πάνω του χιλιάδες φορές έχει οργανώσει την Τελευταία της Έξοδο. Διαβάζει εφημερίδες σφίγγοντας κάθε φορά το στόμα στις φασιστικές δηλώσεις των καταδικαστών της και κλείνει την χούφτα της σε γροθιά κάθε φορά που βλέπει σε φωτογραφίες τα γελαστά γλοιώδη πρόσωπα των δημίων της.
Συνέχεια →

Οἱ νέοι Οἰδίποδες

Λυπᾶμαι πού εἶμαι ὑποχρεωμένος νά μιλήσω ὠμά ἀλλ᾽ οἱ καταστάσεις δέν ἐπιτρέπουν λόγια θωπευτικά. Ἡ κυβέρνηση, μετά ἀπό δύο χρόνια ἐξουσίας, μοιάζει μέ φάλαινα πού ἔχει ἐξοκείλει στά ρηχά. Οὐδεμία ἐπιτυχία προσγράφεται στό ἐνεργητικό της, οὔτε στήν οἰκονομία, οὔτε στήν δημόσια τάξη, οὔτε στή λειτουργία τῆς κρατικῆς μηχανῆς. Τά πάντα βρίσκονται ἐν παραλυσία ἤ στήν κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου λίγο πρίν πάθει ἔμφραγμα.

Συνέχεια →

«Τὸ ἀγοράζω!!!»

Μοῦ εἶπε ἕνα παιδὶ μόλις δώδεκα ἐτῶν πρὸ ἡμερῶν.
«Τὸ ἀγοράζω. Ὅ,τι θέλω τὸ ἀγοράζω. Λεφτὰ ἔχουμε!!!»

Ἡ συζήτησις περιεστρέφετο γύρω ἀπὸ τὸ ἐὰν εἶχε στόχους καὶ ποιούς.
Μοῦ μίλησε γιὰ κάποια πτυχία ποὺ θὰ ἤθελε νὰ ἔχῃ, μεγαλώνοντας, καὶ μόλις ἔφθασε στὸν βαθμὸ δυσκολίας, ποὺ ἴσως νὰ συναντοῦσε, στὴν διαδρομή του γιὰ τὴν λήψι αὐτῶν τῶν πτυχίων, ἀν τί νὰ μοῦ πῇ πὼς ἦταν διατεθειμένο νὰ προσπαθήσῃ καὶ νὰ καταβάλῃ τὸ ὅποιο τίμημα, μοῦ ἐδήλωσε θρασύτατα πὼς δὲν πρόκειται νὰ κοπιάσῃ, διότι λεφτὰ ἔχουν… «Τὸ ἀγοράζω. Ὅ,τι θέλω τὸ ἀγοράζω!!! Γιατί νά μήν ἀγοράσω καί αὐτά τά πτυχία;»

Συνέχεια →

Τὸ θυμάρι.

Ἡ μυρωδιά του καὶ μόνον σὲ μεταφέρει σὲ βουνά, σὲ χαράδρες, ἤ ἀκόμη καὶ πίσω, βαθειὰ στὴν ἱστορία, ὅπου κάποτε οἱ ἄνθρωποι ἀγωνίζονταν γιὰ λίγες σταγόνες ἐλευθερίας, μὲ προσκέφαλο τὰ θυμάρια καὶ σκέπασμα τὰ ἄστρα… Ἤ καὶ πιὸ πίσω… 
Στὰ χρόνια τῶν Ἡρώων καὶ τοῦ Ὁμήρου…

Τὸ θυμάρι εἶναι δεμένο ἄῤῥηκτα μὲ τὴν Πατρίδα μας… Μνῆμες καὶ θύμησες ξυπνοῦν στὴν μυρωδιά του…
Ὅμως σήμερα θέλω νὰ κυττάξουμε λίγο τὴν λέξι ὥς λέξι, καὶ ἴσως ἀκροθιγῶς τὴν ἐτυμολογία του.
Τί ἀκριβῶς μᾶς λέει τό θυμάρι; 
Συνέχεια →