Ὁ ἔφεδρος λοχίας τοῦ 5ου Συντάγματος τὸ πρωὶ τῆς 19ης Ἰουνίου τοῦ 1913, συνέταξε τὴν διμοιρία του καὶ ἀνέμενε ἐντολές.
Ἡ σάλπιγγα σάλπισε τὸ «προχωρεῖτε» καὶ ἐφόρμησαν πρὸς τοὺς λόφους τοῦ Λαχανᾶ.
Ἡ σύγκρουσις ἦταν σφοδρὴ καὶ ἡ ἐφ’ ὅπλου λόγχη γυάλιζε στὴν καυτὴ ἡμέρα τοῦ Ἰουνίου.
Ὅμως ἡ διμοιρία του ἦταν ἐμπειροπόλεμος καὶ βγαλμένη ἀπὸ τὸ καμίνι τῆς Ἐλασσόνος, τοῦ Σαρανταπόρου, τῶν Γιανιτσῶν καὶ τῆς Θεσσαλονίκης. Ἦσαν οἱ νικητὲς τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ πολέμου. Συνέχεια
Μία, ἰδιαιτέρως σοβαρὴ λεπτομέρεια, ἀναφορικῶς μὲ τὰ ὅσα γνωρίζουμε γιὰ τὴν Ἱστορία μας, εἶναι ἡ ἔννοια τῆς φυλῆς. Ὅλοι μας θεωροῦμε πὼς ὁ Πελοποννησιακὸς Πόλεμος ἦταν ἐμφύλιος πόλεμος, ἀλλᾶ μᾶλλον, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ νοοῦμε λάθος τὶς γλωσσικὲς ἔννοιες, κάτι τέτοιο δὲν ἴσχυε. Ὀπωσδήποτε ὑπῆρξαν καὶ ἐμφύλιοι, κατὰ τὴν διάρκεια τῶν τότε πολεμικῶν ἐπεισοδίων, ἀλλὰ ἦσαν ἀπολύτως τοπικοὶ καὶ οὐδόλως θὰ μποροῦσαν νὰ χαρακτηρίσουν γενικῶς τὸν ἐν λόγῳ πόλεμο ὡς ἐμφύλιο. Συνέχεια
79η ἐπέτειος σήμερα ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς ἡρωικῆς μάχης τῆς Κρήτης («Luftlandeschlacht um Kreta»). Ἡ πρώτη καὶ μοναδικὴ στὴν ἱστορία μεγάλη ἀεραποβατικὴ ἐπιχείρησις μὲ κωδικὸ «Ἐπιχείρησις Ἑρμῆς» («Unternehmen Merkur») κράτησε δώδεκα (12) ἡμέρες, μέχρι τὴν 1η Ἰουνίου 1941 καὶ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα τὸν ἀποδεκατισμὸ τοῦ ἐπιλέκτου σώματος τῶν Γερμανῶν ἀλεξιπτωτιστῶν ποὺ οὐδέποτε ξαναχρησιμοποιήθηκε στὴν διάρκεια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Οἱ ἀπώλειες σὲ ἀεροσκάφη ἀνῆλθαν σὲ 220 τελείως κατεστραμμένα καὶ περίπου 150 μὲ σοβαρὲς ζημίες. Ἡ ἀπάντησις τῶν Γερμανῶν ἦταν τὰ ἀντίποινα κατὰ ἀμάχων.
Ἀπόβασις ἑλληνικῶν στρατευμάτων στὴν Σμύρνη πρὶν ἀκριβῶς 101 χρόνια,
3/16 Μαΐου 1919.
Μία εἰκόνα χίλιες παρατηρήσεις. Συνέχεια
Ἡ ἐπιτύμβια στήλη «Δωριᾶ Ποσειδωνίου».
Στὶς 15 Ἀπριλίου 2015 πουλήθηκε στὸ Λονδίνο, στὴν δημοπρασία τοῦ οἴκου Christie’s ἡ ἐπιτύμβια στήλη τοῦ 4ου αἰῶνα π.Χ. στὴν τιμὴ τῶν 128.020 εὐρῶ.
Τὸ καλοκαίρι τοῦ 2014 λοιπόν, δύο φίλοι, σὲ διαφορετικὲς στιγμές, μοῦ προσέφεραν σὰν δῶρο ἀπὸ ἔνα βιβλίο. Εἶχα χρόνια νὰ ἀσχοληθῶ μὲ μυθιστορήματα κι ἔτσι μᾶλλον …στραβομουτσούνιασα. Ἐν τούτοις, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ χρειαζόμουν ἕνα διάλειμμα, ξεκίνησα τὸ διάβασμα γιὰ νὰ …τρομάξω. Δύο βιβλία «σταθμοὶ» στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον ἔβλεπα ἔως τότε τὸν κόσμο καὶ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος, διότι, πολὺ ἁπλᾶ, «πατοῦσαν» ἐπάνω σὲ ἢδη γνωστές μου πληροφορίες. Ὅμως ἕνα μυθιστόρημα χρειάζεται χρόνο γιὰ νὰ γραφῇ καί, εἰδικῶς αὐτὰ ποὺ κρατοῦσα στὰ χέρια μου εἶχαν πρὸ πολλοῦ κυκλοφορήση στὶς παγκόσμιες ἀγορές. Συνεπῶς ἢ οἱ μυθιστοριογράφοι εἶχαν …ἐπιφοιτήσεις ἤ εἶχαν …εἰδικοῦ τύπου πληροφορίες.
Συνέχεια
