Εἶναι κάτι πολὺ περισσότερο. Εἶναι τὸ τέλος ὅλων ὅσων πιστεύαμε γιὰ σπουδαία καὶ σημαντικά. 
Αὐτὸ ποὺ πλέον βιώνουμε, σχεδὸν ὅλοι μας, εἶναι μία κοινὴ διαπίστωσις: ἡ πορεία μας ὡς λαοῦ, βιαίως πλέον, μὰ κι ἀπροκάλυπτα, μᾶς ὁδηγεῖ βεβαιωμένα στὸ τέλος μας. Συνέχεια
Μὲ ὑγεία!
Μὰ πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα μὲ θέλησιν γιὰ ζῳὴ καὶ μὲ πίστη, τυφλὴ πίστη, στὸ ἀποτέλεσμα: τὴν Ἐλευθερία!
Μία νέα ἡμέρα…
Μία ἕνα ἑβδομάς…
Ἕνας νέος μῆνας… Συνέχεια
Κάθε μας στιγμὴ εἶναι μία δοκιμασία πολυ-ἐπίπεδος, ποὺ μᾶς ὑποχρεώνει νὰ τοποθετηθοῦμε καὶ συναισθηματικῶς καὶ κοινωνικῶς καὶ πολιτικῶς. Κάθε τέτοια διεργασία ὅμως ἐὰν δὲν γίνεται συνειδητῶς, δὲν ἔχει καὶ νόημα νὰ βιώνεται καί, κατ’ ἐπέκτασιν νὰ γίνεται ἀντικείμενον συζητήσεως.
Διότι τὸ μέγιστον ὅλων ὅσων καλούμεθα νὰ πράξουμε, ὡς ἄτομα καὶ ὡς κοινωνίες, εἶναι ἡ βαθειὰ συνειδητοποίησις τοῦ ποῦ ὀφείλουμε νὰ φθάσουμε, ὄχι τόσο ὡς ἄτομα, ὅσο ὡς σύνολον. Συνέχεια
Κάθε φορὰ ποὺ ἀναζητοῦμε τρόπους γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς ἀτυχίες, διαπιστώνουμε πὼς τελικῶς ὅλα τὰ ἀποθέματα δυνάμεως ποὺ ἀπετήθησαν, ἦσαν μέσα μας.
Μία διαπίστωσις ποὺ συχνὰ ἀποφεύγουμε νὰ κάνουμε, διότι αὐτομάτως ἀναλαμβάνουμε τὴν εὐθύνη τῶν πράξεών μας καὶ τῆς ζωῆς μας. Συνέχεια
…γιὰ τὴν ὥρα…!!!
Πλὴν τοῦ ἑαυτοῦ μου, τῶν φόβων μου καὶ τῶν ὁρίων μου!!!
Θὰ μπορούσαμε, ὡς κοινωνία, νὰ ἐπιλέξουμε ἕναν στόχο, ὁποιονδήποτε καὶ νὰ σπεύσουμε νὰ τὸν ὑλοποιήσουμε, ἐὰν κι ἐφ’ ὅσον πρωτίστως ἐπιτυγχάναμε νὰ συντονισθοῦμε.
Θὰ τὸν προτιμούσαμε μάλιστα ἰδιαίτερα …χαμηλό, αὐτὴν τὴν περίοδο, γιὰ νὰ μὴν κοπιάσουμε πολύ, ἰδίως τώρα ποὺ μᾶς ἔχει ταλαιπωρήσει τόσο βίαια ἡ …«κρίσις».
Συνέχεια
