Μαθήματα Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (15ον)

Μαθήματα Ἀρχαίων ἙλληνικῶνΜΑΘΗΜΑ 15ον

Περὶ ῥημάτων ὁ λόγος σήμερα φίλοι μου.
Ὁ βασιλεὺς τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι ἀδιαμφισβήτητα τὸ Ῥῆμα.

Ἡ γλῶσσα μας ξεκινᾶ νὰ δημιουργῆται ἀπὸ μονοσύλλαβα ῥήματα, κάποια ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι ἠχοποίητα, καὶ μᾶς διασώζει ὁ Φιλόξενος ὁ Γραμματικός, ποὺ ἒζησε τὸν 2ον π. Χ. αἰῶνα.

 

Ἀναφέρω μερικὰ παραδείγματα: τὸ ῥῆμα «μάω-μῶ», ποὺ σημαίνει «ἐπιζητῶ, ἐπιθυμῶ σφοδρῶς», ἠχοποίητο διότι ἓνα μωρό, τὸ πρῶτο ποὺ «ζητάει» εἶναι τὸ «μαμ», τόν «μα-στό»…

Συνέχεια





Μαθήματα Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (14ον)

Μαθήματα Ἀρχαίων ἙλληνικῶνΜΑΘΗΜΑ 14ον

Φίλοι μου σήμερα θὰ ῥίξουμε μία ματιὰ στὶς κλίσεις τῶν ἐπιθέτων.
Ἐπίθετα εἶναι οἱ λέξεις ποὺ «τίθενται» ἐπὶ τῶν οὐσιαστικῶν, γιὰ αὐτὸ καὶ λέγονται ἒτσι. (Ἐπὶ + θέτω στὸ οὐσιαστικό.)
Δηλαδὴ στὴν φράσι «ὁ καλὸς ἂνδρας», ἡ λέξις «καλός» εἶναι τὸ ἐπίθετο ποὺ τίθεται «ἐπι» τοῦ οὐσιατικοῦ «ἂνδρας».

Τὰ ἐπίθετα χωρίζονται σέ:

Συνέχεια





Μαθήματα Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (13ον)

Μαθήματα Ἀρχαίων ἙλληνικῶνΜΑΘΗΜΑ 13ον

Σήμερα φίλοι μου ὁλοκληρώνουμε τὴν Γ΄ κλίσι τῶν ὀνομάτων μὲ μία συνοπτικὴ ἀναφορὰ στὴ ἡμιφωνόληκτα ὀνόματα, αὐτὰ δηλαδὴ τῶν ὁποίων ὁ χαρακτὴρ τοῦ θέματος εἶναι ἡμέφωνο σύμφωνο. («ν», «λ», «ρ» ἢ «σ»)

(χαρακτὴρ λέγεται τὸ  τελευταῖο  γράμμα τοῦ θέματος, τὸ ὁποῖο βρίσκουμε ἀπὸ τὴν γενικὴ ἑνικοῦ τῆς λέξεως, ἀφοῦ ἀφαιρέσουμε τὴν κατάληξι)

{Τὰ συμφωνόληκτα, ὃπως ἢδη εἲπαμε, χωρίζονται σὲ ἀφωνόληκτα (ὃσα δηλαδὴ ἒχουν ὡς χαρακτῆρα σύμφωνο οὐρανικὸ (κ,γ,χ) ἢ χειλικὸ (π,β,φ) ἢ ὀδοντικὸ (τ,δ,θ)) καὶ σὲ ἡμιφωνόληκτα (ὃσα ἒχουν ὡς χαρακτῆρα τὸ ἒνρινο «ν» ἢ ἓνα ἀπὸ τὰ ὑγρὰ  «λ», «ρ» ἢ τὸ «σ»).} Συνέχεια





Μαθήματα Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (11ον)

Μαθήματα Ἀρχαίων ἙλληνικῶνΜΑΘΗΜΑ 11ον

 

Φίλοι μου, σήμερα συνεχίζουμε τὴν μελέτη μας ἐπάνω στὰ τριτόκλιτα οὐσιαστικά.

Ἂς θυμηθοῦμε ἀπὸ τὸ προηγούμενο μάθημα ὃτι, ἀνάλογα μὲ τὸν χαρακτῆρα τοῦ κάθε ὀνόματος (τὸ τελευταῖο δηλαδὴ γράμμα τοῦ θέματος, τὸ ὁποῖον  βρίσκουμε ἀπὸ τὴν γενικὴ ἑνικοῦ, ἀφοῦ ἀφαιρέσουμε τὴν κατάληξι), τὰ τριτόκλιτα χωρίζονται σὲ φωνηεντόληκτα (ἂν ὁ χαρακτὴρ εἶναι φωνῆεν,  π.χ. ἡ πόλ –ις, τῆς πόλε –ως —ἂρα ὁ χαρακτὴρ εἶναι τὸ φωνῆεν «ε») καὶ συμφωνόληκτα (ἂν ὁ χαρακτὴρ εἶναι σύμφωνο, π.χ  ὁ κόραξ, τοῦ κόρακ –ος  — ἂρα ὁ χαρακτὴρ εἶναι τὸ σύμφωνο «κ»).
(Γιὰ περισσότερες λεπτομέρειες ἀνατρέξτε στὸ προηγούμενο μάθημα)
Συνέχεια





Μαθήματα Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (10ον)

Μαθήματα Ἀρχαίων ἙλληνικῶνΜΑΘΗΜΑ 10ον

Σήμερα φίλοι μου θὰ δοῦμε τὴν Γ΄ κλίσι τῶν όνομάτων, τὰ τριτόκλιτα.

Ἡ Γ΄ κλίσις περιλαμβάνει ἀρσενικά, θηλυκὰ καὶ οὐδέτερα ὀνόματα. Συνέχεια





Μαθήματα Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (9ον)

Μαθήματα Ἀρχαίων ἙλληνικῶνΣήμερα θὰ δοῦμε τὰ συνηρημένα ὀνόματα τῆς Β΄ κλίσεως καὶ τὰ ἀττικόκλιτα.

Τὰ ἀρσενικὰ καὶ θηλυκὰ συνηρημέα τῆς Β’ κλίσεως λήγουν σὲ –ους, ἐνῶ τά οὐδέτερα σέ –ουν.
Ἡ κάθε λέξις ἒχει τὸ «θέμα» της, τὸ μέρος δηλαδὴ ποὺ δέν ἀλλάζει (π.χ. ἡ λέξις «μήτηρ» ἒχει θέμα τὸ «μητ-» γιατὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ μετὰ μπαίνουν οἱ καταλήξεις: μητ-ρός, μητέρα κ.λ.π.)
Συνέχεια