Εἶτε μοῦ δίνουν τὶς εὐκαιρίες… Εἶτε ὄχι, ἐγὼ εἶμαι πάντα ὑποχρεωμένη, ἐφ΄ ὅσον θέλω νὰ θεωρῶ ἑαυτὸν ζωντανὸ ὀργανισμό, νὰ τὶς δημιουργῶ.
Μὰ τὸ σημαντικότερον…
Ὀφείλω πρῶτα σὲ ἐμέναν, μὰ καὶ σὲ ὅλους τοὺς ἐπομένους, νὰ σπάω, τὰ θεωρητικὰ καὶ πραγματικά μου, δεσμά, κάθε στιγμή!!! Συνέχεια
Τώρα ποὺ ἔρχονται τὰ …ἐπάνω κάτω στὶς ῥουτινιασμένες καὶ ἄνευ οὐσίας ζωές μας, ὀφείλουμε νὰ ἀποφασίσουμε ἐὰν θὰ …ζήσουμε ἢ θὰ …σβήσουμε δίχως ἀντιστάσεις.
Εἶναι πολλὲς αὐτὲς οἱ φορὲς στὴν Ἱστορία μας ποὺ ἀπεφασίσαμε, ἔτσι, δίχως πολλὲς δεύτερες σκέψεις, νὰ πολεμήσουμε καί, κυρίως, νὰ νικήσουμε ἀνικήτους ἐχθρούς. Μία τέτοια ἦταν καὶ ἡ Μάχη τῆς Κρήτης, κατὰ τὴν ὁποίαν, παραλόγως γιὰ τοὺς ἀναλυτές, πολεμήσαμε ἀνίκητο ἐχθρό, γιὰ νὰ μᾶς καταβάλῃ τελικῶς ἡ ὑπεροχή του μέν, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ γράψουμε στὴν Ἱστορία μας νέες Θερμοπῦλες.
Δὲν ὑπάρχουν ὅρια καὶ φραγμοὶ στὸ πόσο εὔκολα μποροῦμε νὰ καθοδηγηθοῦμε καὶ νὰ χειραγωγηθοῦμε, μὲ κάθε μορφὴ προπαγάνδας, θετικὴ ἢ ἀρνητική. Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς χειραγωγήσεως τὸ βλέπουμε καθημερινῶς, μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς ἀπόψεις, σὲ κάθε μορφὴ τοῦ βίου μας.