Οἱ μνῆμες μας, οἱ ἀναμνήσεις μας, οἱ ἐμπειρίες μας, εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς δόμησαν, ὡς προσωπικότητες καὶ  μᾶς ἔκαναν αὐτὸ ποὺ σήμερα εἴμαστε. Καλὲς ἤ κακές, σκληρὲς ἤ ἀστεῖες, εὐαίσθητες ἤ ἀπωθητικές, αὐτὲς εἶναι. Δὲν ἔχει ἄλλες.

Ἐμεῖς ἤμασταν ἐκεῖ ὅταν συνέβησαν αὐτὰ ποὺ συνέβησαν καὶ σήμερα μποροῦμε νὰ ἀνατρέχουμε σὲ αὐτὰ τὰ γεγονότα, γιὰ νὰ χαμογελάσουμε, νὰ αἰσθανθοῦμε τρυφερὰ ἤ νὰ θυμώσουμε. Συνέχεια →

Εἶναι ἐκείνη ἡ τυχαία στιγμή, ποὺ ἀνακαλύπτουμε πὼς ὅλα αὐτὰ ποὺ κουβαλᾶμε εἶναι περιττά.
Εἶναι βαρειὰ ἡ περιπλοκότης καὶ ὁδηγεῖ σὲ ἀδιέξοδα.
Εἶναι Ἀνάγκη πλέον νὰ πετάξουμε τὰ βαρίδια μας καὶ νὰ ἀφοσιωθοῦμε στὰ σημαντικά, ποὺ …ὅλως τυχαίως εἶναι καὶ τὰ πλέον ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ἐπιβίωσίν μας. Συνέχεια →

Μπορεῖς νὰ ἔχῃς ὁ,τιδήποτε θέλῃς, ἀρκεῖ νὰ τὸ θέλῃς μὲ τόσο πάθος καὶ ἐνθουσιασμό, ποὺ νὰ ξεπηδᾷ ἀπὸ μέσα σου σὰν ἀστραπὴ καὶ νὰ ἐνώνεται μὲ τὴν ἐνέργεια ποὺ δημιούργησε αὐτὸν τὸν κόσμο …

Συνέχεια →

Ἡ πολὺ μεγάλη χαρά, ἡ ἀπόλαυσις, ἡ ἱκανοποίησις, ἡ θλίψις, ὁ πόνος ἤ ἡ ἀπογοήτευσις, ποὺ θὰ μπορούσαμε κάθε στιγμὴ νὰ βιώνουμε, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς δικές μας, ἀπολύτως ὑποκειμενικές, ἐρμηνεῖες τῶν γεγονότων.
Τὸ κάθε γεγονός, ἀπὸ μόνον του, δὲν εἶναι καλὸ ἤ κακό. Συμβαίνει.
Ἡ δική μας ὅμως σχέσις μαζύ του, μὰ κυρίως ἡ δική μας ἐρμηνεία τοῦ γεγονότος, τὸ μετατρέπει σὲ κάτι καλὸ ἤ κακό, ποὺ μᾶς βαρύνει ἤ ὄχι, μᾶς θλίβει ἤ μᾶς χαροποιεῖ, μᾶς τρομάζει ἤ μᾶς γεμίζει ἡρεμία. Συνέχεια →

Στὸν θεὸ τοῦ ἄλλου.
Στὶς ἐρωτικές του προτιμήσεις…
Στὶς πολιτικές του θεωρήσεις…
Σεβασμός…
Ἔχει πάντα δικαίωμα νὰ πιστεύῃ ἐκεῖ ποὺ θέλει. Συνέχεια →