Κάποιες φορές, παρασυρόμενοι ἀπὸ την σαχλαμάρα τῆς καθημερινότητος, ἐν ὅσῳ γνωρίζουμε τὸ ποιὰ εἶναι τὰ πρότυπα γύρω μας, μιμούμεθα. Μιμούμεθα τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα.
Μὰ κυρίως τὴν σαχλαμάρα.

Τὸ φαινόμενον εἶναι πιὸ ἔντονο σὲ νεαρὲς ἡλικίες, ποὺ εἶτε γιατὶ τὰ παιδὰ δὲν μποροῦν εὔκολα νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν εἰκόνα τους πρὸς τοὺς ἄλλους, εἶτε διότι δὲν γνωρίζουν τὴν εἰκόνα τους, μετατρέπονται τελικῶς σὲ …μαϊμουδάκια.
Μὰ μεγαλώνοντας οἱ περισσότεροι ἀφήνουν αὐτὲς τὶς παιδιάστικες συμπεριφορὲς πίσω τους.
Ὄχι ὅμως ὅλοι.

Βλέπουμε γύρω μας ἄτομα ποὺ εἶναι, ὅ,τι εἶναι, μέσα ἀπὸ ἕνα ῥοῦχο ὴ ἕνα αὐτοκίνητο ὴ ἕνα …κινητό, ἀλλὰ δὲν βλέπουμε τὸ πρόσωπό τους, τὴν προσωπικότητά τους ἢ τὸν χαρακτῆρα τους, διότι οἱ ἴδιοι ἀν τὶ τοῦ ἑαυτοῦ τους προβάλλουν ἕνα ἀπόκτημα. Κάτι ψευδές. Συνέχεια →

Αὐτός, ἐντὸς τοῦ ὁποίου, διαβιοῦμε.
Ψεύτικος καὶ πλαστός. Ἀναποδος. Ἄδικος, κουραστικὸς καὶ ἀπάνθρωπος.
Δὲν ἀντέχεται… γιὰ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ ἀλλάξῃ.
Καὶ θὰ ἀλλάξη. Συνέχεια →

Πολλὲς φορὲς ἀναρωτιέμαι, ὅταν συζητῶ μὲ φίλους, γιὰ τὸ πόσο αὐθεντικοὶ εἴμεθα.
Ἐπηρεαζόμεθα ὅλοι μας, οὔτως ἤ ἄλλως, ἀπὸ τὸ περιβάλλον μας, τοὺς φίλους μας καὶ τὰ γεγονότα.
Ὅλα αὐτὰ μᾶς ὁρίζουν καὶ μᾶς καθορίζουν τὶς συμπεριφορές μας, ἀναλόγως πάντα τῆς συναισθηματικῆς μας καταστάσεως καὶ φορτίσεως.
Κι ἐπεὶ δὴ ὅλα, μὰ ὅλα τὰ ἐρμηνεύουμε καὶ τὰ προσλαμβάνουμε μὲ φίλτρα συναισθηματικά, καλὸ θὰ εἶναι νὰ τὰ ἐπεξεργαζόμεθα καὶ νὰ κρατᾶμε μόνον αὐτὰ ποὺ μᾶς ταιριάζουν καὶ μᾶς ἐκφράζουν. Συνέχεια →