Ὅλοι ἔχουν τὴν δική τους φωνή….
Οἱ περισσότεροι ὅμως ἐπιτρέπουν στὶς γνῶμες τῶν ἄλλων νὰ σκεπάσουν αὐτὴν τὴν φωνή…

Ἄκουσε αὐτὴ τὴν φωνή, ποὺ βγαίνει ἀπὸ μέσα σου.
Κι ὅταν αὐτὴ ἡ φωνὴ σωπαίνει νὰ εἶσαι σίγουρος ὅτι κάτι δεν πάει καλά… Συνέχεια →

Ὅλοι μας τώρα πιά, ἄλλος λιγότερο κι ἄλλος περισσότερο, συνειδητοποιοῦμε πὼς ἔχουμε λάβει λάθος πορεία.
Οἱ διαδρομές καταλήγουν σὲ ἀδιέξοδα καὶ οἱ κοινωνίες μας μετατρέπονται σὲ κρεατόμαζες.
Ὁπουδήποτε κι ἐὰν στραφοῦμε διακρίνουμε ἀδιέξοδα καὶ σιγὰ σιγά, ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ τὴν δική του σκοπιά, συνειδητοποιοῦμε πὼς ἐφ΄ ὅσον κάτι «στράβωσε» στὶς ζωές μας, μᾶλλον ἐμεῖς τὸ στραβώσαμε. Συνέχεια →

Πολλὲς φορὲς οἱ ἄνθρωποι ἀπευθύνουν τὴν ἐρώτηση «τί κάνεις;» χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρονται πραγματικὰ γιὰ τὸν ἄλλον.
Εἶναι μιὰ ἀλλόκοτη φράσις ποῦ οἱ ἄνθρωποι ἀνταλλάσουν μεταξύ τοτς σεβόμενοι ἕνα ἐθιμοτυπικὸ τελετουργικό.
Μία φράσις ποὺ λέγεται ἐπειδὴ πρέπει νὰ εἰπωθῇ.
Μία φράσις ποὺ πολλὲς φορὲς δεν ἔχει καμμιὰ σημασία καὶ ὁ σκοπός της καὶ ἡ ἀξία της μοιάζει μὲ τὴν ἀξία ποὺ ἔχει ὁ χαλκᾶς στὴν μύτη ἑνὸς νέγρου. Συνέχεια →

Ἐὰν ἤθελα νὰ εἶμαι ἀρεστὸς σὲ ὅλους, ἤξερα τὸν τρόπο γιὰ νὰ γίνω.
Ἐὰν ἤμουν τραλαλά-τραλαλό, θὰ εἶχα τοὺς διπλασίους φίλους.
Ἐὰν ἤμουν ἄχρωμος, ἄοσμος καὶ παθητικός, δὲν θὰ δυσαρεστοῦσα κάποιον.
Ἐὰν ὡς καλλιτέχνης περιοριζόμουν μόνο στὸ νὰ παρουσιάζω ἔργα μου, δὲν θὰ μὲ διέγραφε κάποιος.
ἐὰν προσπαθοῦσα νὰ κρύβομαι πίσω ἀπὸ τὰ προσχήματα μιᾶς ἀπολιτικῆς οὐδετερότητος, δὲν θὰ ἔφερνα στὸ φῶς τὴν πολιτικὴ ἐμπάθεια κάποιων. Συνέχεια →

Τὰ λάθη γίνονται περιττὰ μόνον ὅταν ἀδυνατοῦμε νὰ λάβουμε τὰ μαθήματά μας ἀπὸ αὐτά.
Δῆλα δή, τὰ λάθη εἶναι βαρίδια καὶ ἄχρηστα, ὅταν ἐπιμένουμε νὰ ἐπαναλαμβάνουμε τὰ ἴδια τὰ ἴδια, ἀρνούμενοι νὰ διακρίνουμε καὶ τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες μά, κυρίως, τὰ προηγούμενά μας «στραβοπατήματα». Συνέχεια →