Ὁ ἀφεδρὼν ἑνὸς ψυχικῶς πάσχοντος συνανθρώπου μας καὶ ἡ ἐπισκεψιμότης του ὑπὸ τῶν ἀπολήξεων τοῦ οὐροποιητικοῦ συστήματος ἄλλων συνανθρώπων μας, ὡς πρόβλημα συζητήσεων καὶ ἀναφορᾶς, μὲ καθιστᾶ σύννουν περὶ τὴν ἐχεφροσύνην πολλῶν τινων Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Κεράκια;
Ἐν τάξει.
Τὴν κάναμε τὴν ἐπανάστασί μας.
Καταθέσαμε τὴν συμπόνια μας, παρουσιάσαμε τὴν συμπάθειά μας, ἐκφράσαμε τὴν ἀγανάκτησί μας.
Ἀνάψαμε κεράκια… Πολλὰ κεράκια… Τόσα ποὺ τελικῶς ἐκτονώσαμε ὅλη μας τὴν θλίψι, τὴν συμπαράστασι, τὸν πόνο γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ ἐχάθησαν στὴν Λάρισσα ἀπὸ ἀναθυμιάσεις.
Καὶ τώρα, μετὰ ἀπὸ τὸ Ἅναμμα τῶν κεριῶν, μὲ ἥσυχη συνείδησι, μὲ καθαρὴ καρδιά, αἰσθανόμενοι πὼς ἐπράξαμε τὸ χρέος μας κοινωνικῶς, ἠθικῶς, ἀνθρωπιστικῶς, ἐπιστρέφουμε στὰ καθ’ ἡμάς.
Κάθε πρωΐ γινόμαστε …καθρέπτης!
Τῶν πάντων!
Ἐὰν ἐμεῖς εἴμαστε καλά, θὰ εἶναι ὅλοι ὅλα καλά.
Ἐὰν ἐμεῖς εἴμαστε ἄσχημα, θὰ εἶναι ὅλοι κι ὅλα ἄσχημα.
Εἶναι ἀντανάκλασις ὅλο αὐτό…
Συνέχεια
Ὁ κόσμος ὅλος στὸ χέρι μας!!!
Ἡ φωτογραφία αὐτὴ μὲ μάγεψε.
Μοῦ θύμισε τὸν Ἥλιο μας ποὺ εἶναι οὐσιαστικῶς τὸ κέντρο τοῦ κόσμου μας.
Ὁ παραλληλισμὸς εἶναι κάπως …δυσανάλογος, ἀναφορικῶςμὲ τὸ μέγεθος. Ἀλλὰ σίγουρα ἡ ἀναλογία εἶναι τέτοια, ποὺ θὰ μπορούσαμε, ἐὰν δοῦμε τοὺς ἑαυτούς μας στὶς πραγμτικές τους διαστάσεις, νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς πράγματι, αὐτὸ ὁ κόσμος ὁ μέγας, εἶναι παραλλήλως τόσο μικρός, τόσο δὰ μικρός, ποὺ χωρᾷ μέσα στὴν παλάμη μας… Καὶ σὲ πιὸ λίγο ἀκόμη…
Νοιῶσε τὴν στιγμή…
Πολλὲς φορὲς ἔχω σταθῇ στὴν στιγμή μου, τὴν ὅποιαν στιγμή, γιὰ νὰ τῆς ἐπιτρέψω νὰ «εἰσχωρήσῃ» καὶ νὰ «καταλάβῃ» κάθε μου κύτταρο, δίχως ὅρια καὶ ἄλλες σκέψεις νὰ τὴν μολύνουν.
Αὐτὸ σὰν στάσις ζωῆς μοῦ ἔχει μάθῃ κάτι πολὺ σημαντικό:
Συνέχεια
Κι ἔζησαν αὐτοί καλά;
Νὰ ἕνα ὡραῖο θέμα γιὰ συζήτησι.
Σὲ ὅλα τὰ παραμύθια ποὺ διαβάζαμε, ἤ μᾶς διάβαζαν, ὅταν ἤμασταν παιδιά, τὸ παραμύθι εἶχε πάντα ἕνα ὡραῖο τέλος.
Μία πριγκίπισσα κι ἕνας πρίγκηψ, ποὺ ἄλλοτε ἦταν βάτραχος, ἄλλοτε περιπλανώμενος, ἄλλοτε μουγκός, τυφλός, κουτσός, ἀλλὰ ὅταν ἐμφανιζόταν ἡ πριγκίπισσα, τότε μεταμορφωνόταν σὲ ἱππότη. Ἄν καὶ ποτὲ δὲν μοῦ ἄρεσαν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰ παραμύθια, μὲ πρίγκιπες καὶ βασιλιάδες, δὲν γίνεται νὰ μὴν τοὺς ἀναγνωρίσω τὴν καλὴ πρόθεσιν.
Ἀλλά εἶναι ἔτσι πράγματι ἤ μᾶς ἔχουν πείσει πώς εἶναι ἔτσι;