…καλὲ κι ἠγαπημένε…
πάντοτε εὐκολοπίστευτε καὶ πάντα προδομένε…!!!
(Διονύσιος Σολωμός, κατ’ ἐξαίρεσιν λόγῳ τῆς Ἀνάγκης καὶ τῶν γεγονότων!)
Ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται κυρίως ἀπὸ ἀμέτρητες ἐκδοχὲς τῆς κάθε …«ἰδεολογίας», μὲ ἀποτέλεσμα οἱ συνεπακόλουθες -περαιτέρῳ- κοινωνικὲς διασπάσεις νὰ εἶναι αὐτονόητες, ἀναπόφευκτες καί, σὲ ἕναν βαθμό, ἀναγκαῖες. Πῶς εἶναι δυνατόν νά συνεργασθοῦμε/συμπράξουμε/συμπορευθοῦμε μέ ἄλλους ὅταν ἐμεῖς κι αὐτοί χωριζόμεθα ἀπό («ἰεολογικά») χάσματα; Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀκολουθήσουμε ἕναν ὁποιονδήποτε «προβατάρη» ἐάν αὐτός κι ἐμεῖς σκοπεύουμε ἄλλα; Πῶς εἶναι τελικῶς δυνατόν νά συμπαραταχθοῦμε μέ ἄλλους, ὅταν ὁ κάθε ἕνας ἐξ αὐτῶν τελικῶς ἀντιλαμβάνεται τίς πρώτιστες ἀνάγκες μέ ἄλλου εἴδους προτεραιότητες; Συνέχεια
Ὅπως τώρα, ἔτσι καὶ τότε.
Ὅπως τότε ἐξεκίνησαν λιγοστοί, ἔτσι καὶ τώρα… Λιγοστοὶ ἔχουν ξεκινήσῃ.
Ὅπως τότε ἐλάχιστοι μπῆκαν ἐμπρὸς κι ἐξέθεσαν ἑαυτούς, ἔτσι καὶ τώρα, ἐλάχιστοι τολμοῦν καὶ μπαίνουν ἑμπρός, ἐκθέτοντας ἑαυτούς.
Ὅπως τότε οἱ πολλοὶ ἐκρύφθησαν στὰ χωριά τους, στὶς καθημερινές τους ἐργασίες, στὴν ὑπηρεσία τῶν ἀγάδων, ἔτσι καὶ τώρα, οἱ πολλοὶ κρύβονται πίσω ἀπὸ ἕνα πληκτρολόγιο ἤ μία τηλεόρασι ἤ στρώνονται σὲ ἕναν καναπέ.
Τίποτα δὲν ἔχει ἀλλάξῃ! Ἀπολύτως τίποτα!
Συνέχεια
Τὰ τελευταία χρόνια, τὰ (ἐπισήμως) μνημονιακά, ἔχουμε νὰ καταγράψουμε ἀμέτρητες ἐκδοχὲς «διαφωτιστῶν», «ἐθνοσωτήρων», «τσοπάνηδων» καὶ λοιπῶν «φερέλπιδων δημοκρατικῶν δυνάμεων», ποὺ διαθέτουν κι ἀπὸ μίαν δική τους ἐκδοχὴ «διασώσεως» καὶ «διαφωτισμοῦ» μας. Καί, σαφῶς, δὲν ἀναφέρομαι στὶς ἐπίσημες καὶ πολυδιαφημιζόμενες κομματικὲς ἐκδοχὲς τοῦ πολιτειακοῦ μας φαίνεσθαι, ἀλλὰ στὸ ἄλλο τμῆμα του, αὐτό, τὸ παρασκηνιακό, ποὺ μαντρώνει συλλήβδην, ὅσους ἀπογοητευμένους καὶ σκεπτομένους διέφυγαν τῆς πεπατημένης. Συνέχεια
Στὸν κόσμο μας, βάσει νόμου, εἴμαστε ἅπαντες ἴσοι.
Στὸν κόσμο μας ἐπίσης, βάσει δυνατοτήτων, ταλέντων καὶ κληρονομικότητος, ὁ καθεὶς ἐξ ἡμῶν ἔχει διαφορετικὲς προσλαμβάνουσες, διαφορετικὰ «ταβάνια» καί, καταληκτικῶς, διαφορετικὲς ἀτραποὺς νὰ διαβῇ.
Κι ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι θέμα ἰσονομίας, ἰσότητος ἢ ὁποίας ἄλλης νομικιστικῆς ἀπόψεως, ἀλλὰ ξεκάθαρο ζήτημα πολλῶν κι ἐκ παραλλήλου «συμπτώσεων» ποὺ «ἐνεργοποιοῦν» ἢ «ἀποκοιμίζουν» περισσότερο τὰ φυσικὰ ταλέντα τοῦ ἀτόμου, μὲ ἀποτέλεσμα αὐτὰ νὰ ἐκδηλωθοῦν ἢ νὰ ἀποκρυβοῦν ὁριστικῶς. Συνέχεια
Ἀξίζει νὰ παλεύῃς γιὰ αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾶς….
Ἐὰν θὰ εἶσαι νικητὴς στὸ τέλος δὲν ἔχει κάποιαν σημασία… Συνέχεια
